“Şenol Günəşin klubdan ayrılması məni üzdü. Çünki məni bura o gətirmişdi və bunun qarşılığını vermək istəyirdim. Burak Yılmazın işinin öhdəsindən gələcəyini düşünürəm. Komandada ona böyük hörmət var. Ümid edirəm ki, bu hörmətin üzərində bəzi şeylər inşa edə bilərik. Ətafımdakı hər kəsə qarşı yaxşı davranan insanam. Ona görə də açığı, “Liverpul”dan ayrılarkən ordakıların mənimlə, demək olar, ünsiyyət qurmaması, bir kəlmə belə kəsməməsi mənə çox təəccüblü gəldi. Yayda Səudiyyə Ərəbistanı ilə Türkiyə arasında seçim edərkən bəzi amillərə görə Türkiyəni seçdim. İlk səbəb İngiltərəyə yaxınlıqdı. Londonla İstanbul arasında təxminən 3,5 saatlıq məsafə var. Ər-Riyada yollanmaq əlavə 3 saat vaxtımı alacaqdı. İkinci səbəb futbola olan sevgimdi. Çünki “Beşiktaş”da göz önündəyəm və yenidən özümü göstərə bilərəm. Konfrans Liqasında oynayırıq və superliqada çempionluq uğrunda mübarizə aparırıq. Bəlkə də bu mövsüm çoxları “Beşiktaş”ı favorit görmür. Amma bu durum əksinə, xoşuma gəlir. Bayi və Rebiç kimi futbolçular da bura gəlib. Çempionluq üçün əlimizdən gələni edəcəyik. Digər tərəfdən, “Beşiktaş”ın məni həqiqətən də istədiyini hiss etdim. Futbolçu üçün istənildiyi yerdə olmaq önəmlidi. Bura gəlməklə fərqli bir mədniyyət və fərqli bur turnir ilə tanış olmaq istədim. İstanbulun tıxacları dəhşətdi. Bir dəfə dostumla tıxaca düşməmək üçün skuterlə gəzmək fikrinə düşdük. Amma bar və restoranların olduğu küçəyə 200 metr qalmış adam o qədər çoxaldı ki, skuterlə də hərəkət edə bilmədik. Bundan vaz keçib taksiyə mindik. 2014-cü ildə “Arsenal” ilə “Beşiktaş”a qarşı “Atatürk Olimpiya”da oynamışdıq. Meydana ayaq basan kimi nəhəng bir tribunanın ağ-qara bayraqlara büründüyünü gördük. Sanki bir dənizə bənzəyirdi. Çox çətin oyun idi və qolsuz başa çatmışdı. Rəqib komandanın heyətində olduqda çox çətin bir atmosferə düşürsən. Amma “Beşiktaş”ın oyunçusu olduqda bundan zövq alırsan. Türkiyə dil problemindən çox ailəmdən uzaq qalmaq problemi yaşayıram. Uşaqlarım bəzən mənim harda olduğumu soruşur. Amma qərarımı anlayırlar. Ötən həftə ailəm İstanbulda idi. Mənim üçün kiçik bir tətil oldu. “Beşiktaş” coşqulu, böyük azarkeş kütləsinə malik olan və ciddi hədəfləri olan düzgün bir klubdu. İndi mənim üçün ən önəmli şey oynamaqdı. Çünki karyeramda hətta sağlam olduğum və özümü yaxşı hiss etdiyim anlarda da oynamadığım vaxtlar çox olub. Bura gələrkən ailəmə görə narahat idim. Onlar üçün fərqli bir durumdu. Amma mənim üçün futbol hələ də çox önəmlidi. Hər insanın həyatda öz motivasiya mənbəyi var. Bəziləri üçün bu, pul, başqaları üçün qələbə əzmidi. Elə futbolçular da var ki, yalnız qol vurmağı sevir. Hər nə olur-olsun, bu ehtiyacının qarşılanmasını istəyirsən. Bunun sayəsində yola davam edirsən. Mən, sadəcə, oynamaq, əlimə düşən fürsəti dəyərləndirmək və ayaqlarım hərəkət etdiyi müddətdə nələr edə biləcəyimi görmək istəyirəm”.