"Yığmamızın seçmə mərhələdəki oyunları göz önündədi. Hamı hansı səviyyədə olduğumuzu gördü, əlavə nəsə demək əbəsdi. Yusif İmanova gəlincə, ilk oyunda baş məşqçi ona şans verdi. Lakin 2-ci oyunda Emil Balayevi oynatdı. Millidə əksər məsələlərə, o cümlədən kimi oynadıb-oynatmamağa italiyalı mütəxəssis qərar verir. Əsas odu ki, pis-yaxşı Yusif milli karyerasına qədəm qoydu. Ölkənin əsas komandasında həyəcanın nə olduğunu gördü. Şəxsən mən "Sabah"ın qapıçısının çıxışını heç də pis saymıram. Əvvəl dediklərimin üstündə dururam. Avstriya ilə oyunda 4 qol buraxdıq. Amma çoxları buraxdığımız topları qabardır. Yusifin seyvlərini isə dilə gətirmirlər. Bəlkə də o seyvlər olmasaydı, hesab daha böyük olacaqdı. Dünya futbolunda, demək olar, əksər qapıçılar, o cümlədən milli komandada debüt edənlər qollar buraxmaqla karyerasına qədəm qoyub sonra inkişaf edib. Elə Dmitri Kramarenko, Cahangir Həsənzadə, Kamran Ağayev və başqalarını götürək, ilk oyunlarında parlamayıblar.

Fikrimcə, İsveçlə matçda da Yusif İmanova şans verilməliydi. Onsuz da gün kimi aydındı ki, həddən artıq güclü rəqiblərin yer aldığı qrupa düşmüşük. Birinci olmaq şansımız da yoxdu. Yəni, nəticə yoxdusa, heç olmasa, gəncləri futbolumuza qazandıraq. Söhbət yalnız Yusifdən getmir, olsun Musa Qurbanlı, Ceyhun Nuriyev. Niyə bu gənclərə inkişaf üçün şərait yaradılmır? Çempionatın bombardirinə sayılı dəqiqələr qədər şans verilir, sonra da hamı başlayır ki, ölkədə futbolçu yetişmir, bizdə futbol yoxdu. Axı, gənclərə şərait yaratmayıb, dəstək olmayıb, güvənmədikdən sonra necə futbolçu yetişsin?! Millimizin darmadağın olması qapıçılarla bağlı deyil. Ümumiyyətlə, 2 oyuna nəzər yetirsək, ölkənin əsas komandasında komanda oyunundan söhbət gedə bilməz. Yığma 20-30 dəqiqə oynanıb sonra meydanda bütün rabitə, anlaşma itirsə, deməli, böyük problemlər var. Deyiləcək çox şey var. Amma mən də “baltayanlardan” olmaq istəmirəm".