Ukrayna prezidenti Vladimir Zelenski yanvarın 7-də məşhur futbolçu həmvətəni Anatoli Timoşukun “vətən xaini” statusunu, belə demək mümkünsə, rəsmiləşdirdi.

Yığmanın oyun sayına görə rekordçusunun belə sərt cəzalandırılmasının, bütün imtiyaz və titullarının əlindən alınmasının səbəbi aydındı; ötən il fevralın 24-də Rusiya ordusu Ukrayna ərazisini ələ keçirmək üçün müharibəyə başlayıb, Ukrayna ordusu Qərbin də yardımı ilə müdafiə olunmaqdadı. Əslində belə ifadə etmək daha doğru olar: Ukrayna bu gün bütün postsovet məkanının, eləcə də Azərbaycanın azadlığı uğrunda vuruşur. Belə durumda Timoşukdan gözlənilən o idi ki, Rusiya futbolunda çalışan başqa ukraynalılar kimi hərəkət etsin, Vladimir Putin rejimini mühakimə edə bilməsə də belə, uzun illərdi xidmət etdiyi “Zenit”dən ayrılsın. Necə deyərlər, uman yerdən küsərlər! Amma Timoşuk belə etmədi, yəni nə rusların başlatdığı bu ədalətsiz müharibəni lənətlədi, nə də “Zenit”dən ayrıldı, beləcə tarixdəki yerini müəyyənləşdirdi.

Zelenski Timoşukla bağlı qərar verəndən sonra “Futbol+”in iclasında düşündük ki, yerli futbol adamlarının bu məsələyə münasibətini öyrənək. İlk növbədə ona görə ki, biz də təxminən 30 il sürən erməni-rus işğalını yaşamışıq, torpaqlarının bir hissəsindən məhrum olmağın, bu qaxınc altında yaşamağın necə ağır mənəvi-psixoloji yük olduğunu – xüsusən də ölkə xaricinə yolumuz düşəndə! – hamıdan yaxşı bilirik. Zelenski Timoşukdan nəsə umduğu kimi, biz də azərbaycanlı futbol adamlarından adekvat reaksiya umurduq. Amma həmsöhbət kimi seçdiyimiz Vəli Qasımov, Əfqan Talıbov və Ağasəlim Mircavadovun heç birindən məntiqli cavab eşitmədik. Daha doğrusu, onların cavabını oxuyan istənilən şəxsin, sadəcə, əlinə bir dəsmal götürüb, Azərbaycan futbolunun halına ağlaması lazımdı! Yoldaşlar, bizim futbol mütəxəssis yox, çox ciddi şəxsiyyət problemi yaşayır! Əvvəla, bizim futbol adamlarının beynində yer alan çox saxta bir düşüncəyə toxunmaq lazımdı. Tutuquşu kimi deyirlər ki, idman siyasətə qarışmır! Necə yəni qarışmır?!
Qarışmırsa, onda Azərbaycanla Ermənistanı, Rusiya ilə Ukraynanı istər klub, istərsə yığma səviyyəsində eyni qruplara salmayan, avrokuboklarda bir-birinə rəqib etməyən FİFA və UEFA rəsmilərinin başı qaçıb? İdmanla siyasət bir-birinə qarışmır yox e, tam elə bir-birinin içindədi, qovuşub və Siam əkizləri kimi bir-birindən ayrılmazdı!

Mircavadov deyir ki, uzun illər Ermənistanla müharibə vəziyyətində olmuşuq, amma bir dəfə də “Neftçi”nin məşhur siması Eduard Markarova qarşı repressiya həyata keçirməmişik, hətta Prezident İlham Əliyev Ermənistan ictimaiyyətinin nümayəndələrini Bakıda qonaq edəndə adı çəkilən futbolunun təqdimata ehtiyacı olmadığını demişdi. Bəli, Ağasəlim bəy, belə də olub. Amma niyə siz bu məqamları unudursuz ki, ötən yay 80 yaşını tamamlayan Markarov heç vaxt həmvətənlərinin müharibəyə başlamasını dəstəkləməyib, ermənipərəst müsahibə verməyib, ən azı mən bu haqda heç nə oxumamışam, eşitməmişəm. Üstəlik şəxsən mən bir neçə il əvvəl Moskvada olanda üzərimdə olan “Neftçi” şərfini ona təqdim etdim, çox həvəslə boynuna keçirməyə də razılıq verdi, adam artıq illərdi İrəvanda yox, Moskvada yaşayır. Bəlkə ona görə ki, həmvətənlərinin gerçək keyfiyyətlərindən xəbərdardı, əl üstə gəzdirildiyi, hər cür naz-nemətlə əhatə olunduğu Bakıdakı münasibəti ermənilər arasında görmədi, bu gün ermənilərin xeyrinə nəsə deməsinə də məhz Azərbaycanda və azərbaycanlılardan gördüyü münasibət mane olur. Mən bu mövzunu bir qədər də inkişaf etdirib, Ağasəlim Seyidəhməd oğluna hətta belə bir sual ünvanlamaq istəyirəm: Timoşukun bu gün “Zenit”də qalmasına və ya ən azı müharibəni lənətləməməsinə laqeydsizsə, normal yanaşırsızsa, onda belə çıxır ki, Qarabağ işğal altında olduğu dövrdə “Ararat”ı çalışdırmaq təklifi alsaydız, müsbət cavab verəcəkdiz? Axı azərbaycanlı futbol adamlarının yanaşmasına görə, idman siyasətə qarışmır. Gözəl, maliyyə baxımından cəlbedici təklif olardısa, niyə də İrəvanda çalışmayaydıq?! Nə olsun ki, torpağımız işğal altındaydı, peşəkar münasibətlər dünyasında pul öndə gəlmirmi? Cavab verin, Ağasəlim Mircavadov! Cavab verin, Vəli Qasımov! Cavab verin, Əfqan Talıbov!

HUŞƏNG