Fuad Musayevin srağagün tamamlanan 85 yaşını adi bir yazı ilə yad etmək həvəsinə düşəndə da yaddaşımı qurdaladım, AFFA-nın sabiq prezidenti ilə necə və hansı şəraitdə tanış olduğumu xatırlamağa çalışdım.

Amma boşunaymış... Ya artıq yaddaşım korşalmağa başlayıb, ya da həmin tanışlığı əlamətdar edən heç bir epizod olmayıb. Nədənsə mənə elə gəlir ki, bunların heç biri əsas səbəb deyil. Sadəcə, həmin dönəmlərdə AFFA prezidenti ilə futboldan yazan jurnalistin danışmasında, görüşməsində, fikir mübadiləsi aparmasında qeyri-adi heç nə yox idi, elə belə də olmalıydı. AFFA-nın mənzil-qərargahı indikindən fərqli şəhərin mərkəzində yerləşirdi, qapıda mühafizə dayanmırdı, prezident bir neçə başqa vəzifə də daşımırdı, AFFA gerçək bir futbol evi idi!

Musayev futbol və voleybol ilə peşəkar səviyyədə məşğul olmuşdu, yəni çoxlarından fərqli idmana göydən zənbillə düşməmişdi. Uzun illər ərzində tikinti-quruculuq işləri ilə məşğul olduğundan, yüksək dövlət vəzifələri tutduğundan bütün elitanı yaxından tanıyırdı, şəxsi münasibətləri var idi, bəzi vəzifəlilərlə qohumluq əlaqəsindəydi. Kəsəsi, bu ölkədə hər kəsi yaxından tanıyır, hansısa məsələdən söz düşəndə fenomenal yaddaşını (bu mənada onu ancaq mərhum Heydər Əliyevlə müqayisə etmək olardı!) işə salır, çox xırda görünən detalları belə xatırlayırdı. Bəzən səndən doğulduğun ili, yaşadığın yeri soruşar, sanki yaş, təcrübə üstünlüyünü vurğulamağa çalışardı.

Nə yaxşılığı unudardı, nə də pisliyi, bir andaca coşa, acılaya bilərdi, ancaq səhvini anlayandan sonra da könlünü almağa çalışardı, sanki vicdanı qarşısında təmizə çıxmaq istəyərdi. Bəzən mobil telefonuma zəng edər, hansısa yazı barədə uzun-uzadı danışardı. Əslində bir neçə dəfə evə də dəvət etmişdi, sadəcə, hansısa səbəbdən heç vaxt ona qonaq ola bilmədim. Kaş dəvətini nəzərə alaydım...

Əlbəttə, onun çoxlu səhvi də olub, xoşladığı inzibati-amirlik üslubu, ritorikası bəzi hallarda dövlət orqanları və konkret adamlar ilə xoş münasibət qurmasını əngəlləyib, amma o, bütün hallarda özü idi, yaltaqlanmağı, kiməsə xoş gəlsin deyə danışmağı xoşlamırdı. Ünsiyyətin ilk anından etibarən çiynində illərin təcrübəsini daşıyan adamla üz-üzə oturduğunu anlayırdın, adam istər-istəməz hərəkətinə, danışığına çəki-düzən verirdi, yumşaq desəm, beləsi önündə sadəlövh, avam kimi görünmək istəmirdi.

Mənə görə, Musayevin Azərbaycan futbolu qarşısındakı ən böyük xidməti çox ağır sosial-iqtisadi durumla üzləşən, erməni-rus həyasızlığının acı nəticələrini yaşayan, qətiyyən futbol hayında olmayan respublikanın futbol həyatını dirçəltmək yönündə qətiyyətli fəaliyyət göstərməsi, futbol qurumu yaradıb UEFA, FİFA ailəsinə qoşması, dünya futbol ictimaiyyətini inandırmağa çalışması idi. Etiraf etmək lazımdı ki, bütün bu proseslərin gedişində obyektiv və subyektiv səbəblər üzündən dövlət əksər hallarda onun yanında deyildi. Dövlət dəstəyinin olmaması, Portuqaliya ilə seçmə oyundakı biabırçılıq bir yana, acınacaqlı nəticələr də onun ziyanına işləyir, ictimai-siyasi kataklizmlərdən uzaqlaşan, nəhayət, futbola əyləncə kimi baxmaq istəyən sıravi azarkeş də nəticəsizliyin günahını onda görürdü. Musayev o şəraitdə Azərbaycan futbolunun rəhbərliyində qala bilməzdi və qalmadı da! Amma gedişi də ad-sanına layiq olmalıydı. “Qaçaq Nəbi” filmində ibrətamiz bir epizod var e, deyirlər ki, “kişinin qoluna qandalı da gərək kişi vursun”. Bax, Fuad Musayev AFFA prezidenti vəzifəsindən elə düşük, qurama aksiyalar, dərisi 5 qəpiyə dəyməyən adamların saxta ittihamları ilə uzaqlaşdırılmamalıydı. İngilis dilindən anlayışı olmadığı halda az qala

UEFA İcraiyyə Komitəsinə düşən birisi qətiyyən belə münasibətə layiq deyildi. Ona xidmətlərinə görə “sağ ol” deyilməli, bacarığından ölkə futbolunun mənafeyi naminə istifadə olunmalıydı. Ruslar bu gün də Vyaçeslav Koloskovdan hər prinsipial məsələdə məsləhət aldığı kimi!

...Görüşlərimizin birində artıq futbolu yox, ölkənin siyasi həyatını müzakirə edirdik. Bu gün də ölkəni idarə edən adamlarla münasibətlərindən, keçmişdən danışdı. Ayrılanda diplomat oğlu Tofiqin rus dilində yazdığı, Qarabağ məsələsinə həsr olunan kitab bağışladı. Hiss etdim ki, bu jestindən “mən bu dövlətə, xalqa düşmən deyiləm” nidası yağır. Onda artıq gec idi, AFFA prezidenti ilə hakim ailə arasındakı bütün bağlar qırılmışdı.

...Amma mərhum prezident heç bir halda AFFA-nın 30 illik ziyafət məclisində quruca sözlə də olsa, xatırlanmamağı haqq etmir. Bunu da Musayevin sədaqətli dostu Boris Xetaqurovun dünənki postundan öyrəndim və çox sarsıldım. Sarsıldım, amma Azərbaycan reallıqlarını nəzərə alıb təəccüblənmədim.

MAHİR