“Fənərbaxça”da bir çox problemlərə və çatışmazlıqlara rəğmən, sona 12 tur qalmış liderdən cəmi 2 xal geridəydik. Həmin həftə öz meydanımızda “Beşiktaş”la qarşılaşdıq. Mən cəzalı olduğum üçün tribunadaydım. İlk yarını 1:0 öndə tamamladıq. İkinci hissə başlayan kimi rəqib azlıqda qaldı və biz penalti qazandıq. Valensiya o penaltini qola çevirsəydi, oyun bitəcəkdi. Amma fürsəti qaçırdı və komanda həmin andan etibarən yolunu azdı (“Fənər” 2:4 məğlub oldu – red.). Məhz həmin gün çempionluq əlimizdən çıxdı. Oyun bitəndən sonra paltardəyişmə otağına yollandım. Başqan (Əli Koç – red.) durmadan oyunçuların üzərinə bağırırdı. Onu dayandırdım və sözünü kəsdim. Ona paltardəyişmə otağına görə mənim məsuliyyət daşıdığımı xatırlatdım. Ona görə də sakitləşməli və otağı tərk etməli olduğunu dedim. Üzümə baxdı və “sabah saat 11-də ofisimə gəlməyini istəyirəm” dedi. Ertəsi gün artıq qovulacağımı düşünürdüm. Bu üzdən hətta köməkçilərimə çantaları yığmağı və ölkəni tərk etməyə hazırlaşmağı məsləhət gördüm. Amma ertəsi gün prezidentin ofisinə yollananda mənə təklif irəli sürdü. Bəli, müqaviləni yeniləmək istəyirdi. Qəbul etmədim və yalnız mövsümün sonuna qədər işləyərək ordan ayrıldım. Ona 7 illik prezidentliyi dönəmində yeganə titulu mən qazandırdım. Həmin mövsüm ölkə kubokunu qazandıq. Üstəlik Avropa Liqasında 1/4 finala qədər irəlilədik”.