Oyunlar və mərhələlər arxada qaldı, iş elə gətirdi ki, sonda yarımfinala məhz dünyanın reytinqinə görə ən gücü 4 komandası – Argentina, İspaniya, Fransa və İngiltərə çıxdı.

Bu komandaların hər birinin heyətində parlaq ulduzlar var. Lionel Messi, Lamin Yamal, Kilian Mbappe, Harri Keyn... Əlbəttə, bu gün bütün dünyada məhz Fransanın çempion olacağını düşünənlərin sayı daha çoxdu. Bir qədər də konktetləşdirsəm, ümumi fikir belədi ki, DÇ-2022-nin finalı təkrarlanacaq, yəni yenə də həlledici oyunda Fransa ilə Argentina qarşılaşacaq. Düzdü, bu da maraqlı son olardı; Fransa üçün Qətər mundialının qisasını almaq, Argentina üçün Messinin futbolda son sözünü deməsi baxımından. Ancaq şəxsən mənim fikrim sizin üçün maraqlıdısa, İngiltərə - İspaniya variantı üzərində dayanardım. Əslində belə final da özünəməxsus qisas ssenarisidi. Axı “qırmızı furiya” 2024-cü ildə məhz “üç şir”i məğlub etməklə Avropa çempionu olub. Finalın belə variasiyasına rəng qatan başqa amil də var: 19 yaşını dünən tamamlayan Yamal futbolun nəhəngi, gələn ay 33 yaşını tamamlayacaq, çox güman, bir də heç vaxt indiki kimi yüksək səviyyədə oynamayacaq Keynə qarşı.

Mənə elə gəlir ki, dünya futbolunda haqq etdiyi qiyməti almayan oyunçuların önündə məhz Keyn qərarlaşıb. Düzdü, əsas günahkar özüdü, daha doğrusu, “Tottenhem”ə sədaqəti. Harri karyerasının ən parlaq dönəmini bu komandaya həsr etdi. Arada qısa müddətə başqa komandalara icarəyə verilsə də, İngiltərənin paytaxtında tam 12 il keçirdi. Heç bir titul gətirməyən 12 il. Təsəvvür edin ki, “mahmızlar”dan titulsuz ayrılan Keyn son üç ildə “Bavariya” ilə artıq 4 titul qazanıb. Bu gün sanki ikinci gəncliyini yaşayır, qoldan, komanda yoldaşlarını arxasınca daşımaqdan doymur. Karyerasında son zəng çalınır, bir qədər yekəxana ifadə kimi görünsə də, nədənsə mənə elə gəlir ki, futbol ona bir böyük titul borcludu. Avropa çempionluğu alınmadı, İngiltərə ardıcıl iki finalda İtaliya ilə İspaniyaya uduzdu. 3-cü cəhddə dünya çempionluğunu qazansa, bunun nəyi pisdi ki?!

Heç nəyi! Pis olan budu ki, dünya çempionatı tədricən sona yaxınlaşır. Bizi yalnız son 4 oyun gözləyir. Yəqin ki, ən müxtəlif səbəblərdən bu qədər çox söz-söhbət doğuran başqa mundial olmayıb. Əlbəttə, əvvəllər də gözəl qollar olub, ulduzlar da parlayıb, sürpriz nəticələr də qeydə alınıb, amma eyni vaxtda bir neçə ulduzun yığmasını titul uğrunda mübarizədə diri saxlaması... Belçikanın “qızıl nəsl”inin qalıqları son dəfə özünü göstərməyə çalışdı, alınmadı, şənbədən bazara keçən gecə Erlinq Holann da dayandı, meydanda məhz girişdə adını çəkdiyim ulduzların komandaları qaldı.

“Titul kimin haqqıdı” elə sualdı ki, hər kəs özünə görə bu futbolçulardan hansınısa seçə, öz həqiqətini dilə gətirə bilər. Düzünə qalsa, Messi, Mbappe, Yamal və Keynin hər biri üçün onlarda dəlil tapmaq olar. Bu futbolçulardan ikisi – Mbappe və Yamal elə yaşdadı ki, dəfələrlə titul uğrunda mübarizəyə qoşula bilər. Əlbəttə, hansısa qeyri-adi hadisə karyeralarına son qoymasa. Messi və Keyn isə artıq karyerasının qürub çağındadı. Onlar üçün sual belə qoyulub: ya indi, ya da heç vaxt. Əslində Messi bir dəfə bu suala müsbət cavab verib, karyerasında çatışmayan yeganə titulu da qazanıb. Keyn bundan sonra da “Bavariya”nın heyətində müxtəlif titullar qazana bilər. Ancaq yığma səviyyəsində artıq nəsə qazanacağı qətiyyən inandırıcı görünmür.

Mən bir qədər əvvəl Belçika futbolunun “qızıl nəsl”inin son çırpıntılarından danışdım. Bu ifadəni İngiltərə yığmasına da aid etmək olar. Ardıcıl iki qitə birinciliyində finala, ardından dünya çempionatında yarımfinala çıxmaq asan məsələ deyil. Kim bilir, İngiltərə futbolu bir də nə vaxt belə nəsil yetişdirəcək. Odu ki, hər şeyin, illərdi çəkilən əziyyətin nəticəsi bir titul, bir tac olsaydı, futbol həm də yaradıcılarına münasibətdə çox gözəl bir jest edərdi. Bilirəm ki, bütün bunlar sizə futboldankənar yanaşma, məsələn, İngiltərə yığmasının hansısa azarkeşinin xatirə dəftərindən romantik lövhə kimi görünür. Amma Keyn futbola sədaqətinə, vəfasına, alicənab və centlmen obrazına görə bir böyük titulu haqq etməyibmi? Doğrudan da, titul kimin haqqıdı?

HUŞƏNG