“Əlbəttə, dünya çempionatında iştirakçı sayının artırılması mundiala mütəmadi qatılan komandalarla yanaşı, bu həyəcanı uzun illərdən bəri arzulayanlar üçün yeni qapılar açır. Necə ki, bizə dost və qardaş Özbəkistan da həmin şansdan yararlandı və buna çox şadıq. Amma məsələnin digər tərəfi də var: komanda və oyun sayının artması mundialın cazibəsini azaldır, onun özəlliyinə bir qədər kölgə salır. Artıq o, FIFA üzvlərinin təxminən dörddəbirinin qatıla biləcəyi yarışa çevrilib. Üstəlik ara-sıra dünya çempionatının iki ildən bir keçirilməsi məsələsi də gündəmə gəlir ki, o da reallaşsa, mundial Çempionlar Liqası kimi turnir olacaq. DÇ-2026-nın qrup mərhələsindəki 72 oyundan böyük qismi də azarkeşlərdə o xüsusi “mütləq izləməliyəm” hissini yaratmır. Yalnız Fransa – Norveç, İspaniya – Uruqvay, Portuqaliya – Kolumbiya və İngiltərə – Xorvatiya kimi qarşılaşmalar diqqəti çəkir ki, bu da belə nəhəng turnir üçün çox kiçik göstəricidi. Hətta elə cütlər var ki, orada rekord hesabların qeydə alınması da mümkündü. Bu baxımdan Almaniya - Kürasao, həmçinin Braziliya - Haiti oyunlarını qeyd etmək olar. Bundan əvvəl ən böyük hesabın 1982-ci il mundialında Macarıstan - Salvador (10:1) matçında qeydə alındığını da xatırladım. Fikrimcə, qarşıdakı mundialın iştirakçılarının yarısı qədər - 24 komandanın qatıldığı dörd turnir (1982, 1986, 1990 və 1994) daha maraqlı olub və elə bu baxımdan da həmin say dünya çempionatı üçün daha məqsədəuyğundu. Amma məlum məsələdi ki, artıq geriyə dönüş yoxdu”.