“Ayaks” həmişə gənc futbolçulara özünü göstərmək şansı yaradan böyük bir klubdu. Mən də məhz bunu düşünərək bura gəldim. İlk dəfə təyyarədən enib Amsterdama ayaq basanda güclü yağış yağırdı. Həmin vaxt “bəlkə də geri dönməyim daha yaxşı olacaq” deyə düşünmüşdüm. İlk vaxtlar çox həyəcanlıydım. Başqa ölkəyə, başqa mədəniyyətə gəlmişdim. Tez-tez yağış yağırdı və qaranlıq düşən kimi küçədə heç kim olmurdu. Türkiyədə hər herdə həyatın olduğunu görməyə alışan bir insan üçün bu durum bir qədər sıxıntı yaradırdı. Eləcə də dil baxımından problemlər yaşadım. Ağır zədə almaq heç də xoş bir durum deyil. Çünki uzun müddət özünlə başabaş qalırsan. Ən əsası sevimli işini görə, oynaya bilmirsən. “Ayaks”a yeni qatılmışdım və önümdə tam yeni bir dünya açılmışdı. Hər şeyi qaydasına salmağa çalışdığım bir vaxtda uzun müddətə sıradan çıxdım. Ona qədər heç vaxt bu qədər uzun müddət futboldan kənar qalmamışdım. Bu yay “Bazel”dən və “Neymegen”dən təkliflər aldım. Mən əvvəlcədən karyeramı elə burda Niderlandda, amma oynaya biləcəyim bir klubda davam etdirməyi planlaşdırmışdım. Çünki növbəti dəfə yeni ölkəyə uyğunlaşmaq mərhələsindən keçmək istəmirdim. “Neymegen”in baş məşqçisi ilə söhbət edəndən sonra qərarımı qətiləşdirdim. Amsterdama qədər gələrək mənimlə söhbət etdi. Necə futbol oynatmaq istədiyini və mənimlə bağlı planlarını açıqladı. Oyun fəlsəfəsi xoşuma gəldi. Bir-birimizi dərhal anladıq və çox düşünməyimə ehtiyac qalmadı. Məhz məşqçiyə görə “Neymegen”i seçdim. Məşqlər ağır keçir. Çox qaçmaq lazım gəlir. Birinci həftə tamamlanandan sonra qaçmağa halım qalmamışdı. Ağər zədədən sonra baxış tərzim dəyişdi. Artıq uzunmüddətli planlar qurmuram. İndiki anla yaşamağa çalışıram. “Neymegen”də xoşbəxtəm və əlimdən gələni etməyə səy göstərirəm. Gələn il nələr olacağını birlikdə görəcəyik”.