“Qarabağ” Budapeştdə elə bir oyun sərgilədi ki, artıq heç bir əlavə sorğu-suala ehtiyac qalmadı.

İlboyu “Qarabağ”ı tənqid etmək üçün fürsət gözləyənlər də indi susub. Danışanlar da “Qarabağ”a, onun rəhbərliyinə və baş məşqçisi Qurban Qurbanova tərif deyir. Əlbəttə, bu adamlar həmin tərifə layiq olduğunu çoxdan sübut edib. “Qarabağ” ölkənin layiqli çempionu kimi üzərinə düşən müqəddəs missiyanı da uğurla davam etdirir. Şübhə etmirəm ki, “Ferentsvaroş”la Bakıdakı oyunda heç bir sürpriz baş verməyəcək, ağdamlılar Çempionlar Liqasının əsas mərhələsində oynamaq haqqı qazanacaq. Avropanın nəhəngləri “Barselona”, “Real”, “Liverpul”, PSJ kimi klublarla eyni sırada Azərbaycan təmsilçisi “Qarabağ”ın da adı çəkiləcək.

Əsas mərhələnin biraddımlığında belə möhtəşəm qələbə qazanmaq heç də təsadüfi deyil. Bu qələbə Qurban Qurbanov adlı memarın aylarla, illərlə çəkdiyi zəhmətin bəhrəsidi. Biranlıq təsəvvür edirəm ki, hər kəs üzərinə düşən işin öhdəsindən Qurban Qurbanov kimi layiqincə gəlsəydi, hamı öz işinə onun kimi məsuliyyətlə yanaşsaydı, ölkəmiz necə güllü-gülüstanlıq olardı. “Qarabağ”ın gördüyü fantastik işlər sayəsində Avropanın nəhəngləri ilə bir sırada dayana biliriksə, digər sahələrdə də eyni hissi yaşayar, indikindən qat-qat xoşbəxt olardıq.

Maraqlısı odu ki, bu qədər uğurun fonunda bəlli bir qrup həmişə pusquda dayanır, “Qarabağ”ı qaralamaq üçün dəridən-qabıqdan çıxır. Son mövsümdə çempionluq təmin olunandan sonra ölkə kubokunun finalında “Qarabağ” “Sabah”a uduzdu. O vaxtdan bəri qaragüruhun tənqidləri dayanmayıb. Deyirdilər ki, “Sabah” “Qarabağ”dan daha yaxşı işlər görür, düzgün transferlər edir, bir sözlə, gündən-günə güclənir. İndi “Sabah” hardadı, “Qarabağ” harda?! Yəni bu boyda fərqi görmək, prosesləri düzgün təhlil edib, ədalətli qiymətləndirmək o qədər çətindi?!

Ölkə çempionatında yeni mövsüm start götürdü. Beş qarşılaşmanın üçündə qalib müəyyənləşmədi. Bir-birindən ehtiyatlanan komandalarımızın əksəri bir qol vurub, qazandığı bir xala şükür etdi. Özü də əksəriyyəti start heyətində iki yerli futbolçuya şans vermişdi. “Qarabağ” isə Çempionlar Liqasının pley-offunda meydana üç yerli futbolçu ilə çıxmışdı. Nəriman Axundzadə çıxdı, yerini Musa Qurbanlıya verdi. O da “Qarabağ”ın şanslarını xeyli artıran, ürəyimizə su səpən qolu vurdu. Özü də qol yetərincə baxımlı alındı. Hiss etmək çətin deyildi ki, karyerası heç də planlaşdırıldığı kimi inkişaf etməyən Musa qol duyumunu itirməyib, “çərçivə”ni görən kimi ora dəqiq və qüvvətli zərbə vurmağı bacarır. Deməli, kimlərsə yerliləri hesabdan silməyə çox tələsir, azərbaycanlı futbolçularla da uğur qazanmağın mümkünlüyünü unudur.

İllərdi belədi. Əcnəbi və “milliləşdirilmiş” futbolçulara qucaq aça-aça, öz futbolçularıma inamı itirdik, müxtəlif əcaib limitlərlə aşağı divizionda belə onların qarşısı kəsildi, gənclər futboldan soyudu. Amma Qurban Qurbanov yerlilərə şans verməkdən çəkinmədi, daim onlara dəstək oldu. Nə var idi, bizim klubların “tapdığı” legioner hücumçulardan birini “Qarabağ”a gətirib, meydana buraxmağa? Belədə Nərimanla Musanın oynamaq şansı daha da azalacaqdı. Bəd ayaqda Qurbanov özünə bəraət qazandıracaqdı ki, əcnəbi hücumçu istəmişdiz, biz də gətirmişik.

Yaxşı ki, Qurban Qurbanov kənarda danışılanlara fikir vermir, öz yolu ilə gedir. Danışanlar həmişə danışacaq, Qurban Qurbanovsa öz işini görəcək. Yorulmasın!