''Beşiktaş''la müqavilə imzalamaq üçün İstanbula gələrkən yaşadıqlarımı heç vaxt unutmayacam. Hava limanında qapıdan çölə çıxan kimi inanılmaz uğultu səsi gəldi. Bu, əsl çılğınlıq idi. Daha öncə belə bir şey yaşamamışdım. Bir andaca çılğın fanatların arasına düşdüm. Məni havaya qaldırdılar. Məni gözləyən maşına minməliydim. O maşına qədər məni, demək olar, əllərində daşıdılar. O hay-həşirdə çantam və telefonum da yerə düşərək itdi. Qaynatamla menecerim də mənimlə birlikdəydilər. Amma heç nə edə bilmirdilər. Sadəcə, kənardan başverənləri izləyirdilər. Sonda çətinliklə maşına çata bildim. Oturduqdan sonra qapıları bağladıq, amma fanatların səsi yenə də çox gəlirdi. Durmadan adımı çəkib təzahüratlar səsləndirirdilər. Otelə çatandan sonra da bu çılğınlıq davam etdi. Çünki fanatlar qaldığım oteli də tapmağa müvəffəq olmuşdular. Otelin qarşısında hələ bir müddət də təzahüratlarını davam etdirdilər. Türkiyəni azarkeşlik baxımından çox bəyəndim. Sadəcə, inanılmazdılar. Məni sona qədər dəstəklədilər. Orda böyük klubda oynayırsansa, hansı şəhərə gedirsən-get, hava limanında mütləq ətrafın futbolsevərlərlə dolacaq. Bir dəfə əsas rəqiblərimizdən olan ''Fənərbaxça''ya qarşı oyunumuz var idi. Bu matçdan öncə keçirdiyimiz son məşqin ardından meydanı tərk edərək avtobusa tərəf yönəldim və yerimə oturdum. Avtobusa yaxın yerdə bir qrup insanın toplaşdığını gördüm. Bir nəfər qoyunun boğazını kəsməyə başladı. Sonra da orda olanların hər biri qoyunun qanını üzünə sürtdü. Ətrafımdakılardan burda nə baş verdiyini, bu adamların nə üçün belə etdiklərini soruşdum. Sonra öyrəndim ki, bu, onlarda mədəniyyətin bir parçası və bir növ ritualdı”.