“Legioner limitinin ləğvi bəlkə də hansısa menecerlərə sərf edir. Hətta bəlkə mənə də sərf edir. Amma burda söhbət sərf etməkdən yox, bu qərarı verənlərin vəziyyəti nə dərəcədə düzgün ölçüb-biçməsindən gedir. Azərbaycan millisi yaxın bir-iki ildə dünya çempionu olsa da, mənim üçün yanlış qərardı. Bu fikrimdən daşınmayacam. Bu tam başqa söhbətin mövzusudu. Klubların legioner transfer etməsinə icazə verilir, onlar da götürür - bu qədər sadə. Deyə bilərik ki, klub rəhbərləri vətənpərvər olsaydı, yerli futbolçularl transfer edərdi… Bu klub rəhbərliyinin işidi. Buna qarışa bilmərəm, qarışmaq istəmərəm də. Əsas məsələ belə qərarın qəbul olunmasıdı. Bu qərarı verən şəxslər hələ də yanlış olduğunu düşünmürsə, belə də davam etsin”.

“Əvvəlcə mən limitlə bağlı təkrar bunu demək istəyirəm: süni şəkildə yerli oyunçulara oynamaq şansı verməklə nə dərəcədə “irəli getdiyimiz” göz qabağındadı. Limitin götürüldüyü indiki şəraitdə yerli oyunçular rəqabət aparmalı və əsas heyətdə yer almağa çalışmalıdılar. Təbii ki, məsələ bununla bitmir. Aydın məsələdi ki, futbolçular müəyyən bir yaşa çatandan sonra – xüsusən də 19 yaşdan sonra daha çox hiss olunur - yerli məşqçilərin yerli futbolçulara inamı azalır. Bu da keçid dövrü ilə bağlıdı. Onların böyük futbola alışması çətin gedir. Yəni açıq-aydın, rahat şəkildə deyə bilərəm ki, Azərbaycanda 17, 18, 19 yaşlılar avropalı yaşıdlarından geri qalır. Sürət, texnika, intellekt baxımından geri qalırlar, bunu gizlətməyə dəyməz. Sadəcə, böyük futbola keçid baş vermədiyi üçün onların inkişafda dayanma yaranır. Bu fasilə onların milli komandaya da cəlb olunmasına mane ola bilir. Bir fakta nəzər salaq: ötən mövsümdən xeyli gənc oyunçunu həm əvəzedicilərin çempionatında izləyirdik, həm də elitada oynayanda görünürdü ki, premyer-liqada yeni nəsil oyunçular olaraq çıxmağa qadirdilər. Təbii ki, bu da baş verir. Ən azı istər “Neftçi”nin heyətində, istər “Qəbələ”nin heyətində, istərsə də “Sabah”ın heyətində bu oyunçular var. Sadəcə, məsələ nədi? Biz davamlı olaraq yüksək keyfiyyətli oyunçuların üzə çıxmasını istəyiriksə, bunu tək premyer-liqadakı limitlər bağlamamalıyıq. Yəni bu uşaqların “altyapı” dediyimiz futbol akademiyalarına, həmin akademiyalarda yetişmələrinə, hansı şəraitdə, hansı, proqram üzrə çalışmasına çox böyük önəm verilməlidi. Araşdırsaq, qeyd etdiyimiz klublardan birində, ikisində, maksimum üçündə oyunçuların qidalanmasından tutmuş onların düzgün məşq etdirilməsinə, düzgün fizioloji rejimlərinə riayət olunur, yəni müəyyən nəzarət var. Mentallıq da çox önəmlidi, müəyyən məqamlar var. Dünyanın hər yerində tətbiq olunan idmançının peşəkarlaşmasına yönəlmiş davranışlar var. Bu, onların qeyd etdiyim kimi, qidalanmasından tutmuş həyat tərzinə qədər hər bir şeyə təsir edir. Bunlar olmadıqca və tələb olunmadıqca, klubda intizam olmadıqca yüksək keyfiyyətli, istedadlı gənc oyunçuların elitaya inteqrasiyasından danışa bilmərik. Bu, çox çətin bir prosesdi. Azərbaycanda, demək olar ki, hər bir klubun qarşısında məqsəd durur. Üç-dörd klubun qarşısında duran məqsəd 1-ci liqaya düşməməkdi. Bu belə olmalı deyil. Aydın məsələdi ki, “Qarabağ”, “Sabah”, “Neftçi”, “Turan”, “Zirə” kimi klublar - yəni beşi avrokuboklar vəsiqə uğrunda mübarizə aparır. Yaxşı maliyyəsi olan, avrokuboklarda mübarizə apara biləcək komandalardı. İndiki durumda “İmişli”, ”Qəbələ”, “Kəpəz”, “Karvan-Yevlax” - bu dörd klub elitadan düşməmək uğrunda oynayır. Amma digər məsələ də azərbaycanlı gənc oyunçuya şans verib onu oynatmaqla ölkə futboluna oyunçu qazandırmaqdı. Yoxsa gənc və perspektivli, istedadlı uşaq varsa, oyunçu varsa, bunu bir az da yetişdirib, püxtələşdirib xaricə satmaq... Məncə, hazırkı durumda ikinci variant daha uyğun sayıla bilərdi. Amma yenə də çatışmayan cəhət odu ki, azərbaycanlı oyunçulara Avropada o qədər də tələbat yoxdu. Bizimkilər Şərqi Avropa ölkələrində, Rusiya, Belarus çempionatlarında oynaya, ora gedə bilərlər. Onda da başqa məsələlər ortaya çıxır - uşaqlarımızın, gənclərimizin dil problemi. Çoxunun rus və ingilis dillərində ünsiyyət qurmaq baxımından problemi var. Bilmirlər bu dilləri, yəni öz üzərlərində işləmirlər. Bunlar hamısı yekunda təsiredici amil olaraq, uşaqlarımızın daha çox yerli bazara yönəlməsini təmin edir və onlar da burada müəyyən bir maliyyə limitinə çatanda dayanırlar. Aylıq 1500-2500 manatı aşağı liqalarda belə qazana bilirlər. Onların hədəfləri artıq sıfırlanır. Avropa onlar üçün, sadəcə, turistik bir məkana çevrilir”.