Rəşat Nuri Güntəkinin “Çalıquşu” romanı əsasında çəkilən eyniadlı serialın məlum-məşhur epizodunu, yəqin ki, xatırlayırsız: Fəridə (unudulmaz Aydan Şənər!) ağacın başında alma yeyə-yeyə heç də laqeyd olmadığı Kamranın gecə görüşündə Nərimana yağdırdığı komplimentləri dinləyir: “həyatım, mələyim, ruhum, sarı manolyam...”

Sonra da qəhqəhə çəkərək gülür, dayanmadan bu sözləri təkrarlayır, Kamranı qıcıqlandırır. Orda Nəriman qadın obrazıdı, bu yazıda isə söhbət kişidən – Nəriman Axundzadədən gedəcək.

Mənə elə gəlir ki, onun “Qarabağ”ın və yığmanın heyətində keçirdiyi hər oyundan sonra Azərbaycanın futbol ictimaiyyəti əsərdəki Nərimana söz yağdıran Kamrana bənzəyir. Əlbəttə, bir ciddi fərq var: o sözlər kompliment idisə, indi hər oyundan sonra Nərimanı qınamayan, acılamayan adam yoxdu!

Bəli, 21 yaşlı hücumçu bu gərginliyə, təzyiqə, bütün bəlaların səbəbkarı kimi göstərilməyə, yerli-yersiz tənqidə dözmədi. Bizdə olan bilgiyə görə, Nəriman artıq “Qarabağ”ı tərk etmək qərarını Qurban Qurbanova çatdırıb. Elə qış “transfer pəncərəsi”ndə onun Ağdam klubundan ayrılması tam realdı. Hətta bu ayrılıq üçün bütün şərtlərin yetişdiyini də deyə bilərik.

Birincisi, ortada Avropa klublarından real təkliflər var, daha doğrusu, təkliflər yaydan bəri yağır, indi artıq seçim etmək vaxtıdı. İkincisi, Nəriman elə yaşdadı ki, daim oynamağa və “artırmağa” ehtiyac duyur, indi onun rotasiya oyunçusu statusu ilə kifayətlənən vaxtı deyil. Üçüncüsü, Nəriman təzyiq və gərginlik altında olduğu, bəzən hətta bilərəkdən hədəf seçildiyi yerdə yox, fərqli bir mühitdə oynamaq istəyir. Görün iş nə yerə çatıb ki, “Bu şəhərdə” də onu lağa qoyur; amansız və bəsit şəkildə. Dördüncüsü, Nəriman “Qarabağ”da missiyasının bitdiyini düşünür. Təsəvvür edin ki, “Qarabağ”ın hətta “Napoli” və “Ayaks” ilə oyunlarda xal ehtiyatını artırmaq, Çempionlar Liqasında ilk 24 komanda sırasına düşmək perspektivi də gənc hücumçunun ağlını və planlarını qarışdırmır, o, birmənalı şəkildə getmək, klubunu dəyişmək fikrindədi.

Odu ki, mən indiki məqamda “Nəriman amansız tənqidlərə nə dərəcədə layiqdi” sualından daha çox (belə müzakirə sonsuza qədər davam edəcək və heç kimə xeyir verməyəcək) “onun getməsi məqsədəuyğundumu” məqamına yönəlmək istəyirəm. Bəli, getməlidi, hətta bəlkə də gecikib! İstər özünün bir futbolçu kimi “artırmaq” (“Bu şəhərdə”nin “Qızıl top” zarafatını demirəm), istərsə də yığmaya yardım etmək və Azərbaycan futbolunu brend kimi tanıtmaq imkanı baxımından.

İnsafən, Mahir Emreli bu yolda bacardığını etdi və edir, amma onun dili çox acıdı, problemli adamdı, klubdaxili davranış qaydalarına heç cür uyğunlaşa bilmir. İndi növbə Nərimanındı. Biz indiyə qədər ondan hansısa artıq-əskik hərəkət, rəqiblərə, çalışdırıcısına, komanda yoldaşlarına hörmətsizlik görməmişik. Hansısa oyunların taleyini həll etdiyi məqamlarda belə təvazökar, ölçülü-biçili davranıb, elə həmin Elvin Cəfərquliyevlə Toral Bayramovdan fərqli heç bir çərçivəni aşmayıb. Belə bir adam-futbolçu sırf inkişaf niyyəti ilə getməyə qərar veribsə, onu yalnız alqışlamaq, xeyir-dua vermək, parlaq karyera arzulamaq lazımdı.

Bəs Nərimanın Avropaya köçünə nə əngəl ola bilər? Sadəcə, “Qarabağ” qarısındakı müqavilə öhdəlikləri. 2028-ci ilin iyununa qədər ağdamlılara bağlıdı, onu almaq istəyən klub müəyyən məbləğdə kompensasiya ödəməlidi. Ki, bütün bu məqamlar texniki xarakter daşıyır. Mən bu gedişə “hə” deyirəm. Xeyirli olsun!

HUŞƏNG