“Qızıl top”un təqdimat mərasimi bu dəfə qalmaqalsız və kiminsə haqqının yeyilməsi ilə bağlı həyəcanlı qışqırıqlarsız keçdi.

Düzdü, “Real”ın təmsilçiləri yenə Parisdə keçirilən tədbirə qatılmadı, ancaq ötənilki demarş Vinisiusa qarşı ədalətsizliyə etiraz xarakteri daşıyırdısa, bu dəfə, sadəcə, getməyin, vaxt və pul sərf etməyin mənası yox idi – bu komandadan heç kimin hansısa mükafata iddialılar sırasında olmadığı çoxdan bilinirdi.

PSJ-nin davranışı hansısa mənada qalmaqala bənzədi. İş ondadı ki, paytaxt klubu bazar ertəsi “Marsel”ə qarşı oynadı və bu üzdən mərasimdə geniş heyətlə təmsil oluna bilmədi. Yalnız zədəlilər – Dembele, Due və Neveş “Qızıl top” naminə Parisə qalmışdı.

Əlbəttə, səsvermənin yekunları ilə bağlı nələrəsə irad bildirmək olar. Məsələn, Vitinyanın “Liverpul”un heyətində premyer-liqada fantastik mövsüm keçirən Məhəmməd Salahdan və ya “Barselona”nın Rafinyasından öndə qərarlaşmasını necə izah etmək olar? Ancaq bütün bunlar indi heç bir əhəmiyyət daşımayan xırda detallardı. İnternetdə axtarış vermədən 2022-ci ildə Kərim Benzemadan sonra 2-ci və 3-cü yeri tutanın kim olduğunu deyə bilərsizmi? Yəqin ki, yox.

Dembelenin qələbəsi ilə bağlı elə bir sual yoxdu. Onun PSJ-nin son mövsümdəki uğurlarına verdiyi töhfəni xatırlatmağa dəyməz. Eləcə də istedadlı və tənbəl futbolçudan gerçəkdən böyük oyunçuya çevilməsi çox gözəl tarixçədi. Ancaq gəlin təsəvvür edək ki, “Qızıl top”u başqa birinə - Lamin Yamala və ya Salaha verərdilər. Və bu Dembelenin keçdiyi bütün bu yolu, fərdi və komanda uğurlarını dəyərsizləşdirəcəkdimi? Yazdakı parlaq PSJ-ni gözümüzdə kiçildəcəkdimi? Yəqin cavab aydındı.

Sözümüzün canı odu ki, “Qızıl top”a hədsiz ciddi yanaşmağı, onun nəticələrinə bu qədər önəm verməyi dayandıraq. Ümumiyyətlə, mükafat lap əvvəl spesifik xarakter daşıyırdı. 1950-ci illərin ortalarından 2000-ci illərin əvvəlinə qədər respondentlər kimə səs verəcəyini bulanıq təsəvvür edirdilər. Sadəcə, o səbəbdən ki, həmin vaxt texnologiyalar bu qədər inkişaf etməmişdi – telekanallarda beynəlxalq futbol dünya və Avropa çempionatlarından, avrokuboklardakı əsas oyunlardan uzağa getmirdi. Ulduzlara baxmırdılar, onlar haqda oxuyurdular, bu mənada onlar daha çox ədəbi personaj rolunu oynayırdılar. Odu ki, bu gün Lionel Messinin faktiki hər oyununa baxmaq imkanımız olduğuna görə özümüzü qeyri-adi dərəcədə xoşbəxt adam saymalıyıq.

Təbii ki, dünyanın ən ucqar nöqtəsində evinin qabağındakı meydanda futbol oynayan istənilən uşaq sizə arzusunun “Qızıl top”u qazanmaq olduğunu deməyəcək. Uşaqlar sevimli komandasında oynamağı, dünya çempionatında yığma forması geyməyi, Çempionlar Liqasında oynamağı arzulayırlar. Kəsəsi, ölkə kubokundan dünya çempionluğuna qədər çox şeyi qazanmağı arzulasalar da, bunların arasında “Qızıl top” yoxdu.
“Qızıl top”, sadəcə, qarnirdi, əsas yeməyə əlavədi. Hətta desert də deyil, çünki adamlar deserti ayrıca yoxlamaq, nə dərəcədə dadlı olduğunu bilmək istəyirlər. “Qızıl top” məhz qarnirdi ki, ondan, ümumiyyətlə, imtina edə bilərsiz. Axı siz restorana onun arxasınca getməmisiz.

Xavi ilə Andres İnyestanın “Qızıl top”u yoxdu. Nə olsun? İndiki halda bu “Qızıl top”un problemi və faciəsidi, bu iki dahi ispan futbolçunun yox. Hə, Uesli Sneyder və Frank Riberi nümunəsində bu məsələyə baxış bucağı bir qədər fərqlidi. Fərdi mükafat onların karyerasının daha mükəmməl sonu, özlərinin isə status və ulduzluq baxımından bir qədər də “artırması” anlamına gələcəkdi. Digər tərəfdən, Luka Modriç nümunəsi də var. Xorvatiyalı ulduz yalnız Messi ilə Ronaldonun parladığı onillikdə “Qızıl top”u qazana bildi. Və məgər o, 2018-ci ildə bu nüfuzlu mükafatı qazanmasaydı, bizim təsəvvürümüzdə aciz futbolçu kimi canlanacaqdı?

İstənilən halda, Dembeleyə görə sevinməyə dəyər – indi 2025 onun yaddaşına daha yaxşı yazılacaq. Bundan sonra isə qoy Lamin Yamal və başqaları “Qızıl top”u qazanmaq haqda düşünsün.

Reaksiya
Vensan Qarsiya, “France Football”ın baş redaktoru: