“İyulun 5-dən etibarən komandanın formalaşma prosesi başladı və həmin gündən də yetərincə ciddi çətinliklərlə qarşılaşdıq. Amma mən həm məşqçi heyətinə, həm də futbolçulara daim eyni sözü deyirdim: mövcud problemləri bəhanəyə çevirmədən, şəraitə uyğun şəkildə maksimumu verməliyik. Çünki peşəkar futbol bunu tələb edir. Reallıq isə ondan ibarət idi ki, komandanın sabit məşq şəraiti yox idi. Öz məşq meydançamız olmadığından hazırlıq prosesini müxtəlif stadionlarda keçirməyə məcbur olurduq. Bu isə həm planlaşdırmaya, həm də komandanın oyun ritminə birbaşa təsir edirdi. Digər vacib məqam isə o idi ki, nominal ev sahibi sayılsaq da, faktiki bütün oyunlarımızı səfər atmosferində keçirirdik. Mənim rəhbərliyim altında keçirilən 12 turun 11-i səfər şəraitində oldu. Yalnız bir oyunda evdə oynamaq imkanımız yarandı. Elita səviyyəsində bu qədər uzun müddət ardıcıl səfər psixologiyası ilə yaşamaq heç bir komanda üçün asan deyil. Üstəlik əksər səfərlərə oyun günü yollanırdıq. Təxminən 2 saat 45 dəqiqəlik yol gedib, birbaşa oyuna çıxırdıq. Bu, futbolçunun həm fiziki bərpasına, həm köklənməsinə, həm də ümumi performansına ciddi təsir göstərən amildi. Mən bunları bəhanə yox, yaşadığımız futbol reallığı kimi ifadə edirəm. Bütün bunlara baxmayaraq, komanda meydanda xarakter göstərirdi. “Kəpəz”ə 1:2 məğlub olduğumuz oyunda rəqibin xeyrinə verilən penaltidə qayda pozuntusundan söhbət gedə bilməzdi. Hakimlər də insandı, məşqçi və futbolçu kimi səhv edə bilərlər. Yəni məğlub olduğumuz oyunlar da olub ki, buna layiq olmamışıq. Avrokuboklar uğrunda mübarizə aparan “Turan Tovuz”, “Zirə” və digər güclü rəqiblərə qarşı oynadığımız matçlarda da futbolçular sona qədər mübarizə aparırdı. Yayda tam təlim-məşq toplanışı keçmək imkanımız olmamışdı, komandanı prosesin gedişində formalaşdırmağa çalışırdıq. Biz inanırdıq ki, müəyyən vaxtdan sonra komanda həm oyun, həm də fiziki hazırlıq baxımından daha da inkişaf edəcək, sabitlik qazanacaq. Artıq həmin inkişafın ilk siqnalları görünməyə başlamışdı. İlk dəfə doğma meydanda oynamaq imkanımız yarananda da düşünürdük ki, bu, komanda üçün dönüş nöqtəsi ola bilər. Çünki futbolçu üçün doğma azarkeş qarşısında oynamaq tam fərqli motivasiyadı. Nəticə istədiyimiz kimi olmadı, amma mən o komandaya heç vaxt məğlub komanda kimi baxmamışam. Çünki o kollektiv çox ağır şəraitdə belə peşəkarlığını və xarakterini qoruyurdu. Kənardan bəzən nəticəyə baxıb fikir bildirmək asandı. Amma komandanın daxilində hansı çətinliklərin yaşandığını, futbolçuların hansı şəraitdə məşq edib, oyuna çıxdığını ən yaxşı o prosesin içində olan insanlar bilir. “Karvan-Yevlax”dan ayrıldığım gün də səmimi şəkildə demişdim ki, bu komandanın premyer-liqada qalmasını ürəkdən istəyirəm. İnanıram ki, bu komanda gələcəkdə yenidən elitaya qayıdacaq və Azərbaycan futbolunda yerini tutacaq. Kluba və kollektivə bundan sonra yalnız uğurlar arzulayıram”.