Ardıcıl beş qələbə “Espanyol”u La Liqanın turnir cədvəlinin 5-ci pilləsində qərarlaşdırıb. Deməli, bu klubu daha yaxından izləməyin, ona qiymət verməyin vaxtıdı.

"Football-plus.az" xəbər verir ki, bu qələbə seriyasına kölgə salan məqam da var: kataloniyalılar ölkə kubokunun 1/32 finalında gözlənilmədən 4-cü divizion təmsilçisi “Baleares”ə uduzdu. Ancaq baş məşqçi Manolo Qonsalesin həmin fiaskoya reaksiyası, yəni “gəncləri yoxladıq”, “kubok əsas hədəfimiz deyil”, “bu gün bizim günümüz deyildi” kimi bəhanələrin arxasına sığınmaq əvəzinə gerçəyi dilə gətirməsi “Espanyol” azarkeşlərinin könlünü oxşadı:

Belə açıqlama həm diqqəti cəlb edir, həm də hörmət doğurur. Deməli, “Espnayol”un, bu komandanı irəli aparmaq istəyənlərin şərəfi və ləyaqəti var. Müasir futbolda heç də hər kəs belə keyfiyyətlər ilə öyünə bilməz.

Düzdü, bəzən qürur təkəbbürə, ləyaqət isə qərəzə çevrilir və bütün bunlar birlikdə dözümsüzlük yaradır. Məhz bu zərərli hiss bu yay – qapıçı Xoan Qarsiyanın “Barselona”ya keçmək üçün öz müqaviləsinin pulunu ödədiyi bəlli olanda “Espanyol”u və azarkeşlərini bürüdü. Dünənə qədər bütləşdirilən adam özü haqqında hər cür pis şeylər eşitdi, inkişaf etmək və həyatını yaxşılaşdırmaq istəyən futbolçuunun üzərinə əməllicə çirkab axıdıldı. Guya “Espanyol”dan “Barselona”ya, “Barselona”dan “Real”a keçmək olmaz və s. və i.a.

Düzdü, Xoan Qarsiyanın tükü də tərpənmədi – istənilən normal adam kimi istədiyi yerə getdi.
Və o, “Espanyol”un yayda transferinə görə pul əldə etdiyi yeganə futbolçu oldu. Həmin pula isə bir neçə baha olmayan, amma faydalı oyunçu alındı. İlk növbədə Roberto Fernandes alındı. Onun müqaviləsinin dəyəri 12 milyon avrodan artıqdı.

“Espanyol”un bu qədər pulu olmadığına görə futbolçunun transfer hüququna malik olan “Braqa” ilə məsələ belə razılaşdırıldı: 6,2 milyon dərhal ödənildi, məbləğin ikinci yarısı isə iki bərabər hissəyə bölünməklə iki il ərzində ödəniləcək. Yəni hətta Fernandes günlərin birində “Espanyol”a lazım olmasa da, ona görə pul ödəmək lazım gələcək. Avropanın həyatı belədi.

Yeri gəlmişkən, İspaniya gənclər yığmasının 23 yaşlı lideri hələ ki ümidləri doğruldur: o, son oyunlarda üç qol vurub, “Sevilya” ilə “Rayo Valyekano”nun qapısına vurduğu qollar “Espanyol”a qələbə qazandırıb. “Espanyol”un digər transfer ümidləri hələ ki kölgədədi. “Real Sosyedad”dan alınan Urko Qonsales dayaq zonasında ortabab statistika ilə yadda qalır. “Alaves”dən alınan Kike Qarsiya hələ yalnız üç qol vurub.

Hə, qapıçı Marko Dmitroviç “Barsa”ya yollanan Xoan Qarsiyanı layiqincə əvəz edir. Bəzən səhvlərə yol versə də, oyunların əksərində hədsiz etibarlı təsir bağışlayır. Və burda bir məqamı xüsusi qeyd etmək lazımdı: müdafiəçilər Xoana çox bel bağlayırdısa, o da komandanı xilas etmək üçün təkərdəki dələ kimi fırlanmalı olurdusa, əksinə, indi hər kəs Dmitroviçə yardıma tələsir, bu üzdən müdafiə xətti daha möhkəm və dost kimi görünməyə başlayıb.

Komandanı isə çiyinlərində köhnələr daşıyır. İki il əvvəl “Espanyol”u sequndadan yuxarı qaldırmaq üçün gələn Pere Milya kataloniyalılara vicdanla xidmət edir. İndi onun hesabında 6 qol var – komandanın La Liqadakı bombardiridi. Məhz Milya ilk turda – “Atletiko” ilə oyundakı sensasiyalı qələbənin memarı oldu. Uruqvaylı müdafiəçi Leandro Kabrera “Espanol”da artıq 7-ci mövsümünü keçirir, ancaq 34 yaşlı futbolçu məhz indi ən inamlı dövrünü yaşayır. Və əlbəttə, Eduardo Ekspozito da var – bütün yaradıcı fəaliyyət məhz onun üzərində qurulur, ideal şəkildə yerinə yetirdiyi künc zərbələri isə komandasına dəfələrlə xallar qazandırıb.

Bütün bu dediklərimizə əsasən uğurun əsas amilini asanlıqla müəyyənləşdirə bilərik: Manolo Qonsalesin komandası həm qapısı önündə, həm də yaratdığı qol vəziyyətlərində diqqətli olmağı öyrənib. Zəifliklərinin fərqinə varan kataloniyalılar hər şeydən əvvəl özünün cərimə meydançası önündə təhlükəsizliyi təmin etməyə çalışır, bunu diqqətlə, hətta dəqiqliklə edirlər, sonra isə artıq xoşbəxtliyi və sevinci rəqib qapısı önündə axtarmağa başlayırlar, ən kiçik qol imkanından belə yararlanmağa çalışırlar. Nəticədə onlar "Real" və "Atletiko” ilə eyni səviyyədə, "Barselona"dan isə daha az qol buraxırlar, eyni zamanda hər oyunda orta hesabla 1-dən bir qədər artıq qol vururlar. Yəni komanda, demək olar ki, yaratdığı bütün təhlükəli vəziyyətləri qola çevirir.

Çempionatda belə uzun qələbə seriyası müasir “Espanyol” üçün unikal hadisədi. Kataloniya klubu sonuncu dəfə 2009-cu ilin yazında belə uğurlu nəticələr göstərib. Onda “Espanyol” finişdə də inamlı oynamış, 10 oyunun 8-də qalib gəlmişdi. Düzdü, həmin uğurlar sonda mövsümü yalnız 10-cu yerdə bitirməyə imkan verdi. Əslində klub, adətən, turnir cədvəlində elə bu mövqe ətrafında var-gəl edir. Son illər isə vəziyyət bir qədər də pisləşib. “Espanyol” 2019-da avrokuboklardakı sıçrayışdan sonra artıq iki dəfə sequndaya yuvarlanıb.

Yeri gəlmişkən, komanda onda Avropa Liqasında tipik İspaniya təmsilçisi kimi oynadı: qrupdakı rəqiblərini asanlıqla arxada qoysa da, pley-offun elə ilk mərhələsində İngiltərə təmsilçisinə uduzdu. Ardından beşillik “liftçi” dönəmi başladı, komanda aşağı-yuxarı hərəkət etdi. Və indi deyəsən, həmin təyindən qurtulmağın zamanı gəlib.

Demək lazımdı ki, ingilislər “Espanyol”la birbaşa münasibət qurmaq niyyətindədi. Yayda klubun səhmlərinin 99,66 faizinin Böyük Britaniyanın VSL holdinqi (“Bernli” də bu holdinqə məxsusdu) alınacağı haqda xəbərlər yayıldı. Ondan sonra nə baş verdiyini, indi sövdələşmənin hansı mərhələdə olduğunu demək çətindi, amma maraqlı bir kolliziya yarana bilər. “Espanyol” bir növ "Kataloniyadakı ispanlar", “Barselona” isə əsl kataloniyalılar sayılır. Lakin bu yaxınlarda tanınmış “Espanyol azarkeşi” Maurisio Poçettino bu komandanın “Barselona”dan daha çox kataloniyalı olduğunu, daha çox katalon ruhunu, qoxusunu daşıdığını bildirdi.

Maraqlıdı, klub ingilislərin mülkiyyətinə keçəndən sonra daha çox ispan, yoxsa kataloniyalı olacaq? Bəlkə də Poçettinodan soruşmaq lazımdı.