Almaniyanın 2-ci bundesliqasında mübarizə aparan “Kayzerslautern” 8-ci turda “Bohum”u 3:2 hesabıyla məğlub etdi. Yeni mövsümdən bu komanda bizə xeyli doğmalaşıb, onu yaxından izləyirik. Bu da səbəbsiz deyil. Axı həmvətənimiz Mahir Emreli “Kayzerslautern”in heyətindədi, yay fasiləsində yeni komandasıyla əl sıxışıb. Düzdü, “Kayzerslautern” 2-ci bundesliqanın liderlərindən deyil, mən bu sətirləri qələmə alanda 15 xalla 5-ci pillədə qərarlaşıb. Amma ümumi götürəndə liderlərdən çox da uzaq düşməyib, elitaya çıxmağa imkan verən yerlərdən birini tutmaq şansı yüksəkdi. Pis olan odu ki, Mahir Ermeli “Kayzerslautern”in qələbələrində pay sahibi ola bilmir.

Səbəb isə hamımıza məlumdu. Torsten Liberknext həmvətimizin adını sifariş ərizəsinə daxil etmir. Özü də ardıcıl beşinci görüşdü ki, bu hal təkrarlanır. Çempionatın əvvəlində Liberknext Mahirə şans verir, onu start heyətdə meydana buraxırdı. Çox təəssüf ki, Mahir həmin şansdan yararlana, qol hesabını aça bilmədi. Sonrası isə acı gerçəklik kimi gözümüzün önündədi. Avropanın hansısa klubunda məşqçisinin futbolçunun qara gözünə və qaşına aşiq olub, onu daim oynatması inandırıcı deyil. Bəlkə də Azərbaycanda belə hallar yaşana bilər, amma bunun Avropada olacağına şəxsən mən inanmıram. Hələ-hələ bu futbolçu Azərbaycan kimi futbolunun imici heç də yüksək olmayan, yığması məğlubiyyətləri sıralayan bir ölkədən gəlibsə. Bu səbəbdən də Mahir dişiylə-dırnağıyla mübarizə aparmalı, ona verilən şansı dəyərləndirməli idi.

Bəli, mən başa düşürəm ki, futbol kollektiv oyundu. Orda bir nəfərin təkbaşına möcüzə yaratması, xarüqələrə imza atması mümkünsüzdü. Bunun üçün Messi və ya Ronaldo kimi superistedada malik olmalısan, başqalarından bir neçə baş üstün görünməlisən. Müasir dövrün azərbaycanlı futbolçusunda belə istedad və xarakter yoxdu. Bu acı reallıqla biz çoxdan barışmışıq. Elə Mahir də barışmalıydı. Liberknext Qurban Qurbanov deyil ki, onun başını sığallasın, özünü göstərənə qədər şans versin. Bir dəfə dözürlər, uzağı iki dəfə. Üçüncü dəfə də şans verirlər ki, sonra məşqçini qınamağa söz tapmasınlar. Ondan sonra deyilər ki, bu futbolçu oynamır, komandaya kömək etmir. İşin tərs tərəfi odu ki, Mahir oynamadığı dövrdə “Kayzerslautern” məhsuldarlıq problemi yaşamır, komandanın qol vurmaqla bağlı problemi yoxdu. Belə yerdə Mahirin də unudulması təbii qarşılanmalıdı. Axı məşqçilər qalib heyəti dəyişməyi sevmirlər.

Görünən budu ki, Mahir ötən mövsümün sonlarında “Nürnberq”lə münasibətləri korlamaqla ya tələskənliyə yol verdi, ya da səhvə. Elə eyni davranışı bir vaxtlar azarkeşlərlə yaşadığı problemə görə “Legiya”ya arxa çevirəndə də sərgiləmişdi. Hər halda, “Nürnberq”də Kloze ona daha çox güvənirdi. Bu güvən də onun daim oynamasına, vaxtaşırı fərqlənməsinə imkan verirdi. İndi bunların heç biri yoxdu. Düzdü, biz Mahirin yanında deyilik, klubun daxilində nələrin baş verdiyindən xəbərsizik. Amma peşəkar futbolçu həyatı belədi. Məşqçilərlə dil tapmaq vacibdi. Bir az da öz iddialarını gizlətməli, problemi böyütməməlisən. Çünki futbolçunun işi baş məşqçi ilə kəllə-kəlləyə gəlmək yox, onun etimadını qazanmaq, sonra da komandasına xeyir verib, bu etimadı doğrultmaqdı. Görünür, indiki halda Mahir bunu bacarmır.

Mahirin problemi, məşqçilərlə yola getməməsi bugünün, yaxud da dünənin məsələsi deyil. İllər öncə gənclər yığmasından Nazim Süleymanov onu elə bu cür intizamsız, bir qədər də yekəxana hərəkətlərinə görə uzaqlaşdırmamışdımı? Onda hələ Mahir yeniyetmə idi. Düşünürdük ki, illər keçəcək, düzələcək. Çox təəssüf ki, bəzi mənfi xüsusiyyətlər onu hələ də tərk etməyib. Nəticə də göz qabağındadı. Mahirin oynamaması onun millidəki çıxışına da təsir göstərir, adam faktiki komandaya kömək edə bilmir. Halbuki illərdi onun istedadını açmasını, qollarla millimizi qələbələrə daşımasını gözləyirik. Neynəmək olar, bizim bir Mahirimiz var. O da bizdən xeyli uzaqdadı. Səsimizi eşitmir, məsləhətlərə qulaq asmır. Assaydı, belə olmazdı. Ümid edək ki, çox da gec olmadan Mahir bəzi şeyləri dəyişə biləcək. Dəyişə bilməsə, növbəti dayanacaq Azərbaycan premyer-liqası olacaq. Buna şübhəm yoxdu!

AMAL