“Uşaqlar və ya qohumlar ilə həyətdə oynayırdım, birdən topu buraxdım. Düşündüm ki, iki top görürəm. Əlbəttə, bunlar inkarı mümkün olmayan simptomlardı. Mənim üçün hər şey onda başladı. Bunu dərk etmək, haqqında açıq danışmaq üçün mənə bir qədər vaxt lazım gəldi. Gündəlik həyatıma ciddi şəkildə təsir edir. Diaqnoz qoyulanda düşündüm ki, yaxşı, nə olacaq? Kiminsə bu haqda danışması xoş deyildi. İndi isə tərbiyə verdiyim uşaqlara deyirəm ki, daim uyğunlaşmaq lazımdı”.