Gəlin itirməyək dostları, qardaş!
Onsuz da çox deyil yaxşı dost, sirdaş.
Dostluq qalasından bir kərpic, bir daş
Uçurub aparır hər saat, hər il -
Bizim dost itirən vaxtımız deyil! (Hafiz Baxış)

Hər ilin sonu belə olur. İnsan bir az kövrəkləşir, romantikləşir, Həm də ötən 365 günə nəzər salırsan, ötənləri çək-çevir edirsən.

Biz keçmişə nəzər salanda Azərbaycan futbolunun da yaxın bir ildəki tarixçəsini vərəqləyirik, olanları-bitənləri yadımıza salırıq. Xüsusən də ilə yekun vuranda nominantların müəyyənləşdirilməsi, ən yaxşıların seçilməsi ilə bağlı sorğulara cavab verəndə bunu edirik. Bir il o qədər də böyük müddət deyil. Bu səbəbdən də həmin o bir ildə başverənlər asanlıqla xatırlanır, sevincli və kədərli anları yada salmaq elə də çətin olmur.

Təəssüf ki, son bir il ərzində Azərbaycan futbolu adına ciddi uğur sayılacaq heç nə baş verməyib. Xüsusilə də milli komandalarımızla bağlı. Uşaqdan-böyüyə, yəni aşağı yaş qruplarından üzü yuxarı əsas milliyə qədər hamısı məğlubiyyətləri sıralayıb. İtalyan Canni de Byazinin yola salınmasından sonra Azərbaycan millisi elə təxminən onun həmyaşıdı olan portuqaliyalı Fernando Santuşa tapşırılıb. Sözsüz, ölkə futbolunun reallıqlarını bilənlər Santuşdan heç bir ciddi uğur gözləmirdilər. O cümlədən də mən. Ümumiyyətlə, Azərbaycan futbolunun probleminin, millilərimizin məğlubiyyətlərinin baş məşqçinin kimliyi ilə heç bir əlaqəsi yoxdu. Bunu anlamaq və dilə gətirmək üçün reallıq hissini, eləcə də vicdanını itirməmək yetərlidi. Yox, özünü və başqalarını axmaq yerinə qoyub, aldatmaq istəyirsənsə, onda istədiyin yalanı danışa bilərsən. Amma bizim daha belə yalanlara inanan vaxtımız deyil.

Elə bu səbəbdən də ötən bir ildə Azərbaycan futbolu adına yaxşı nəsə axtaranda “Qarabağ” tərəfə boylanmalı oluruq. Ölkə futbolunun üzünü ağardan, azarkeşlərə qələbə sevinci yaşadan, futbolumuzun yerlərdə sürünən imicini az-çox qaldıran elə “Qarabağ”dı. “Qarabağ”ın uğurlarının memarı olan Qurban Qurbanovun Azərbaycanın ən yaxşı məşqçisi olması heç kimdə şübhə doğurmur. Elə ölkənin ən yaxşı futbolçuları da Qurban bəyin sərəncamındadı, “köhlən atlar”ın şərəfini qoruyur. İstər yerli futbolçu olsun, istərsə də əcnəbi. Gəlmələr arasında Juninyonun ən yaxşı olduğu məlum məsələdi. Yerlilərdən kimisə fərqləndirmək istəyəndə isə qədər seçim qarşısında qalırıq. Bu da heç də yaxşıların çox olmasıyla bağlı deyil.

Etiraf etmək lazımdı ki, üzdə olan yerli futbolçuların səviyyəsi elə təxminən eynidi. Daha doğrusu, hər gözəlin bir eybi olduğu kimi, bizimkilərin də mənfi tərəfləri xeyli çoxdu və onlar zaman-zaman özünü göstərir. Ən ciddi problem bizimkilərin inkişafa meyilli olmaması, yerində saymağı xoşlamasıdı. Sabitliyin çatışmaması da əksər azərbaycanlı futbolçuların özəlliyidi. Müəyyən bir mərhələyə çatandan sonra sanki onların inkişafı dayanır, arxayınlığa, ya da özündənrazılığa qurban gedirlər. Ötən il başverənləri, keçirilən oyunları nəzərə alanda başqalarıyla müqayisədə fərqləndirə biləcəyim üç futbolçu var. Həmin futbolçular da Toral Bayramov, Elvin Cəfərquliyev və Rza Cəfərovdu. Bəlkə də Elvin Toraldan daha istedadlı və faydalı futbolçudu. Di gəl ki, Cəfərquliyevin intizamsızlığı, bəzən emosiyalara hədsiz qapılıb, qırmızı vərəqə ilə meydandan qovulması onu Bayramovdan bir addım geri salır. Hər iki futbolçu həm “Qarabağ”ın Avropanın futbol səhnəsindəki uğurlarında böyük pay sahibidi, həm də millinin heyətində “gözə görünməyi” bacarıblar. Xüsusən də Elvin millinin oyunlarında xeyli istəkli görünür.

Rza isə “Neftçi”nin “1 nömrə”sinə çevriləndən sonra əsas millidə də böyük etimada layiq görüldü. Amma gənc qapıçı hələ yolun başındadı, keçiləsi maneələr çoxdu. Onun püxtələşməsinə ehtiyac var. Ümid edək ki, yeni ildə həm futbolçularımız inkişaf edəcək, həm də futbolumuz. Bizim də nəsibimizə onların uğurlarına sevinmək düşəcək.

AMAL