“Prinsip etibariylə “Araz-Naxçıvan”dan heç kim çempionluq, gümüş və ya bürünc medal gözləmirdi. Ancaq doğrusu, mən “bürünc”ə ümidliydim. Çünki Azər Bağırov da komandanı pis yığmamışdı. Qısa müddətdə də baxımlı oyun sərgilədi. Sovet vaxtında da belə bir tendensiya var idi. Adətən, 1-ci liqadan gələn komanda ilk 10 oyunda çox həvəsli oynayırdı. Yəqin ki, bu da komandanın ilk matçlarda daha istəkli olmasından irəli gəlir. Düşünürəm ki, Azər Bağırova çox yox, cüzi bir şərait yaratsaydılar, komanda 8-ci yox, ən azı 4-5-ci yerləri tutacaqdı. Elmar Baxşıyevə gəlincə, 4 oyunla onu qiymətləndirməyə ehtiyac yoxdu. Hesab edirəm ki, o, komandanın bu dövründə heç nə edə bilməzdi. Tutaq ki, 4 oyunun ikisində qələbə qazanıb, 1 heç-heçə etsəydi və 1 dəfə məğlub olsaydı, nə olacaqdı? Yuxarıda qərarlaşan komandaların sürəti “Araz-Naxçıvan”la müqayisədə daha yüksək idi. Yəni medallar uğrunda sürəti nəzərdə tuturam. Komandanın gələcək durumuna toxunsaq, “Araz-Naxçıvan” Naxçıvana qayıtmasa, bundan sonra da eyni vəziyyətdə olacaq. Ümumiyyətlə, bugünkü “Araz-Naxçıvan”ın Naxçıvana heç bir aidiyyatı yoxdu. Çox məyus oluram ki, 500 minlik Muxtar Respublika 10 min yerlik tutumu olan stadionu təmir edə bilmir. İndi desələr ki, prosedur var, satınalma var və ya İqtisadiyyat Nazirliyi təsdiq etməlidi, bunlarının futbolçuya, tamaşaçıya heç bir dəxli yoxdu. Naxçıvan stadionu təmir olunmalıdı və “Araz-Naxçıvan” da ora köçməlidi. Hətta inanıram ki, klubun Naxçıvana köçməsini istəməyən adamlar çoxdu. Ancaq təəssüf ki, bu, “Araz-Naxçıvan”ın adına ziyandı. Yenə də Mərdəkan, yenə də Bakı Olimpiya Stadionu və belə gəlib, belə də gedəcək”.