"Artıq iki il keçib. Bu müddət ərzində xatirələr dəyişməyib. İlk gündəki kimidi. Əlbəttə ki, insanın həyatında bir dəfə olur. Onu unutmaq mümkün deyil. Çünki həyatdakı heç bir hadisə ilə müqayisə olunmazdı. Təəssüratlarım dəyişib. Ölkəmiz üçün nə qədər tarixi, əhəmiyyətli, ciddi bir hadisənin iştirakçısı olduğumu dərk edirəm. Xüsusilə işğaldan azad edilmiş torpaqlarımızda mülki geyimdə insanların ora səyahət etdiyini, orda olduqlarını görəndə həmin gün daha çox qədrini bilirsən. Ümid edirəm ki, belə bir müharibə bir daha təkrarlanmayacaq. Təkcə bizim tariximizdə deyil, heç bir insanın başına belə bir faciə gəlməyəcək. Bu nə qədər real görünməsə də, sadəlövh səslənsə də, bizə ümid etmək qalır. İlk növbədə onu anlamaq lazımdı ki, müharibə insanın özünün öz başına gətirdiyi ən böyük faciədi. Əlbəttə ki, bu sınaqdan, ölkə, xalq və ordu olaraq üzüağ çıxmağımıza görə fəxr hissi yaşayırıq. Şəhidlərimiz üçün üzülürük. Təəssüf ki, əlimizdən onların ailələrinə səbr diləməkdən və təsəlli verməkdən başqa bir şey gəlmir. Onlara maksimum dəstək göstərmək lazımdı. Biz buna borcluyuq. Onların ruhları qarşısında baş əyirik".