“Hava limanında iki şəxs məni çox yaxşı qarşıladı. Onlardan biri Bude şəhərində media ilə məşğul olurdu. Digəri isə klub prezidentinin dostu idi. Dörd nəfərdən ibarət gənc bir qrup da yaxınlaşıb mənimlə şəkil çəkdirdi. Ümumiyyətlə, Bude çox balaca bir şəhərdi. Demək olar ki, şəhərdə məni tanımayan qalmadı. Hara gedirdimsə, adamlar yaxınlaşıb şəkil çəkdirirdi. Bəzən iki addım atırdım, üç nəfər yaxınlaşırdı, bir az gedirdim, bu dəfə dörd nəfər… Qızlar, uşaqlar, böyüklər - hamı maraqla yaxınlaşır, suallar verirdi. Hətta dedilər ki, “vhatsap” qruplarında mənim videolarımı paylaşırlar. Orda klubun kapitanı Ulrik Saltness ilə də görüşdüm. O, Patrik Berq ilə birgə kapitanlığı bölüşür. Məni görəndə “Azərbaycan” dedi. NRK və TV2 kimi Norveçin əsas kanalları da məndən müsahibə götürdülər. Oyun vaxtı və ondan əvvəl klub rəhbərliyi də mənlə maraqlanırdı. Hətta klubun prezidenti də dedi ki, Azərbaycan azarkeşləri çox maraqlı və enerjilidi. Prezidentin qızı da yaxınlaşdı, onunla da şəkil çəkdirdik. Ən xoş təəssürat yaradan məqam insanların səmimiyyəti oldu. Bəzən deyirlər ki, xaricdə bizi tanımırlar, amma bu səfər sübut etdi ki, sosial mediada fəalsansa və futbolu ürəkdən sevirsənsə, səni hər yerdə tanıyırlar. Oyundan sonra da uşaqlar yaxınlaşıb mənlə şəkil çəkdirdilər. Şəhərin mərkəzini 10-15 dəqiqəyə gəzməkolur.  İnsanlar isə son dərəcə mehribandı. Hətta bir pitsa restoranında türklər işləyirdi, çox isti münasibət göstərdi. “Vikinq”lə oyundan əvvəl olduğum restoranda klubun prezidenti də var idi. Qısası, Bede şəhəri kiçik olsa da, oranın insanlarının qəlbi böyükdü. Əhalisi 45-50 min civarındadı. İnanılmaz hisslər keçirdim. Təsəvvür edə bilməzdim ki, norveçlilər məni bu qədər sevəcək”.