“Qarabağ”ın Çempionlar Liqasının əsas mərhələsində iştirak hüququ qazanması hamının üzünü güldürdü. Hətta adi günlərdə futbolla maraqlanmayanlar belə bu sevincdən pay aldılar, “Qarabağ”ın uğuruyla hər kəsin üzünə təbəssüm qondu. Bütün gündəlik qayğıları unutduq, qürur hissi keçirdik.

Tale elə gətirmişdi ki, “Qarabağ” Respublika stadionunda çətin qarşılaşmaya çıxanda mən blokada şəraitində yaşayan, bu blokadan qurtulmağı arzulayan Naxçıvandaydım. Oyuna baxmaq üçün şəhərin mərkəzindəki məkanların birinə yollandıq, açıq havada böyük monitor qarşısında “Qarabağ”a dəstək olduq. 90 dəqiqə ərzində Naxçıvanda yaşananlara yazının sonunda qayıdacağam. Hələlik isə başqa mövzuya toxunmaq istəyirəm.

Möhtəşəm uğur münasibətiylə “Qarabağ”a təbrik yağdı. Başda Prezident İlham Əliyev olmaqla hər kəs “Qarabağ”ı, onun rəhbərliyini və Qurban Qurbanovu, eləcə də futbolçularını təbrik etdi. Bu təbriklərlə yanaşı, həm də “Qarabağ”a təşəkkür etməyi özümüzə mənəvi borc bildik. Çünki ağdamlılar bu təşəkkürə layiq idi. Bir aydan bir qədər artıq müddətdə davam edən çətin marafondan qalib çıxıb, qitənin ən nüfuzlu klub turnirinə vəsiqə qazanmaqla “Qarabağ” böyük uğura imza atıb. Bunu danmaq üçün ya futboldan bixəbər olmalısan, ya da paxıl. Ölkə çempionatında “Qarabağ”a rəqib olanlar da Avropada qazanılan uğur münasibətiylə təbrikini əsirgəməyib, daxildəki rəqabəti bir kənara qoyub. “Neftçi” istisnadı.

Şəxsən mən çox təəssüfləndim. Bəzi məsələlərdə özümüzü Türkiyə klublarına bənzətməyimiz olmayaydı. Elə həmin o Türkiyə klubları da bir-birinin ardınca avrokuboklarda uğursuzluğa düçar olur, məğlubiyyətləri sıralayır. Çünki dünyaya, Avropa futboluna dar pəncərədən baxırlar. Guya rəqabət aparır, rəqibin uğuruna sevinmirlər. Bununla nə qazandıqları da bəlli deyil. Kimsə mənə fanatizmdən, ölümünə rəqabətdən, rəqiblər arasındakı barışmaz mübarizədən mühazirə oxumağa çalışmasın. Bunların hamısından xəbərim var.

Onu da bilirəm ki, “Neftçi” heç son illərdə “Qarabağ”a layiqincə rəqabət də təklif edə bilmir. Necə ki, avrokuboklardakı uğurlar da uzaq keçmişdə qalıb, Sadıq Sadıqovla birlikdə gedib. Çünki ondan sonra gələnlər ölkənin ən qocaman klubunu yaxşı idarə edə bilməyiblər. İdarə etsəydilər, uğur qazanardılar, sağlam rəqabətdən də xəbərdar olardılar.

Biz cavan olanda bir lətifə vardı. Oğlan sevgilisinə saçına taxmaq üçün sancaq, loru dildə desəm, “broşka” bağışlayır. Bir gün qız oğlandan üz döndərir, evin qapısını açmır. Oğlan da qıza ismarıc göndərir ki, “sevirsənsə, sev, semirsənsə, “broşka”nı geri ver”. Məsəli “Neftçi”dən uzaq olsun. İndi ki, “Qarabağ”ın böyük uğuruna qısqanclıqla yanaşır, onu təbrik etməyi lazım bilmirlər, növbədə daha bir addım var. Yox, mən demirəm ki, buyursanlar, “Qarabağ”ın uğurunu təkrarlasınlar. Mən utopist deyiləm, bilirəm ki, indiki “Neftçi”nin o səviyyəyə çatması əlçatmazdı. “Qarabağ” Çempionlar Liqasının əsas mərhələsinə yüksəldiyindən UEFA qalan klublarımıza böyük məbləğdə pul hədiyyə edəcək. 800 min avro olacağı deyilir. Təxminən 1,6 milyon manat. “Neftçi”nin rəsmi şəkildə bu puldan imtina etməsini gözləyirəm.

“Neftçi”ni milyonları və problemləri ilə baş-başa buraxıb, qayıdıram “Qarabağ”a. Daha doğrusu, Naxçıvana. Qarşılaşmanı izlədiyim məkanda adamların “Qarabağ”ın hər qoluna necə reaksiya verdiyini, klubumuzun mərhələ adlamasına sevindiyini görüb qürurlandım. Blokadada yaşayan, çətinliklərlə mübarizə aparan insanlar o anlarda dünyanın ən xoşbəxti idilər. Bu barədə Qurban Qurbanova mesaj yazdım, insanları xoşbəxt etdiyi üçün ona minnətdarlıq etdim. Cavabında o da mənə təşəkkür edib, “Allah xalqımızı qorusun!” yazdı.

Amin, Qurban bəy. Sizli-bizli xalqımız böyük qələbələrə layiqdi. Qoy qələbələrimiz daha çox olsun. Necə deyərlər, hələ böyük qələbələr, gözəl günlər irəlidədi. Xoş bizə ki, bu günləri yaşayırıq.

AMAL