AFFA 2021-ci ilin yanvarında Tofiq Bəhramov adına mükafat təsis etmişdi.

Sözün düzü, bu mükafatın təsis olunması prosesi də özlüyündə xeyli qəribə alınmışdı. Yanvarın 29-da AFFA İcraiyyə Komitəsinin iclası keçirilmiş və həmin toplantıda cəmi iki qərar qəbul olunmuşdu. Birincisi məhz Tofiq Bəhramovun adıyla bağlı olan mükafatın təsis edilməsi, ikincisi isə pandemiya və Vətən müharibəsi dövründə fərqlənən milli komandaların həkimləri Lalə İbrahimova ilə Natiq Süleymanova minnətdarlıq ünvanlanması idi. Sanki İcraiyyə Komitəsi toplanmış və ora təşrif buyuranlar nəyi müzakirə edəcəklərini unutmuşdular. Sonda qərara almışdılar ki, gözdən pərdə asmaq üçün bu iki qərarı ictimaiyyətə açıqlasınlar. Əsla Tofiq Bəhramovun ruhuna, Lalə xanımla Natiq bəyin çəkdiyi zəhmətə hörmətsizlik etmək istəmirəm. Amma siz də razılaşarsız ki, bu iki məsələyə baxıb, qərar vermək üçün xüsusi toplantı keçirməyə o qədər də ehtiyac yox idi.

AFFA-nın Tofiq Bəhramova və onun adına təsis etdiyi mükafata göstərdiyi “münasibət” sonradan bir daha özünü göstərdi. İcraiyyə Komitəsinin həmin toplantısından 4 ay sonra, yəni mayın 31-də bu mükafatın əsasnaməsi təsdiqlənmişdi. Bu faktın özü də ondan xəbər verir ki, AFFA-nın həmin mükafatla bağlı xüsusi tələskənliyi, səmimi təşəbbüsü olmayıb. Olsaydı, elə İcraiyyə Komitəsinin yanvardakı iclasından sonra əsasnamə hazırlanar, mövsümün sonunda da mükafat sahiblərinə təntənəli surətdə təqdim edilərdi. Bu il də AFFA ünlü referinin adından, onun adına təsis olunan mükafatdan sui-istifadə etdi. Belə ki, “Tofiq Bəhramov mükafatı”nın təqdim olunması prosesi Hakim və Hakim-İnspektorlar Komitəsinin sabiq sədri Frits Stuxlikin vida mərasiminə çevrildi. Heç də təsadüfi deyil ki, mükafat avstriyalının sevimlisi sayılan Elçin Məsiyevə təqdim olundu. Belə olmasaydı, şəxsən mən təəccüblənərdim. Eşitdiyimə görə, elə həmin mərasimdən sonra Stuxlikin yaxın adamlarının iştirakıyla ziyafət təşkil edilib, AFFA-nın “uğursuz tapıntısı” təntənəli surətdə Azərbaycandan yola salınıb.

Stuxlikin yola salınacağını çoxdan gözləyirdik. Hətta bunun qaçılmaz olduğunu dəfələrlə isbatlamışdıq da. Amma AFFA haqlı səsimizi eşitmək istəmirdi. Ötən yazılarımdan birində yazdığım kimi, artıq qurumda “təmizlənmə” prosesi başlayıb. Bunun qarşısına almaq mümkün deyil. Düzdü, proses tam sürətlə aparılmır. Bu baxımdan onun nə vaxt başa çatacağını proqnozlaşdırmaq çətindi. Di gəl ki, məşhur neftçalalının dediyi kimi, buna da şükür etməliyik. İndi heç olmasa, ümid var ki, Azərbaycan futbolu bəlli adamlardan xilas olacaq. İşin başına vətəni və onun idmanının sevənlər, futbolumuzun inkişafını səmimi qəlbdən istəyənlər gələcək. Elə Milan Obradoviçlə Frits Stuxlikin səssiz-səmirsiz yola salınması da bu prosesin tərkib hissəsi kimi bizi ümidləndirir. İş o yerə gəlib çatıb ki, zərərin yarısından qayıdacağımıza ümid edir, prosesin sonunda futbolumuzun inkişaf yoluna qədəm qoyacağına inanmağa başlayırıq. Bizi bu günlərə salanlar utansın.

Frits Stuxlik əsası Tofiq Bəhramovdan üzübəri qoyulan Azərbaycan hakimlər məktəbini məhv edənlərdən biridi. Məhz onun komitəyə rəhbərlik etdiyi son 4 ildə futbol hakimliyi əhəmiyyətli dərəcədə gerilədi, xeyli istedadlı hakimin önü kəsildi, qeyri-sağlam mühit yaradıldı. FİFA referisi Rəhim Həsənov yaşının ən yaxşı vaxtında fitini bir kənara qoyub, yaşıl meydanlardan uzaqlaşdı. Halbuki onun potensialından, hakimlik bacarığından Azərbaycan futbolu hələ çox faydalana bilərdi. Həsənov hazırda Bakıdakı orta məktəblərin birində idman müəllimliyi edir. Deməli, onun öyrətmək qabiliyyəti, pedaqoq bacarığı da var. Heyf ki, Stuxlikin məkrli planı Rəhimdən nə futbol hakimi, nə də gənc hakimlərə yol göstərən müəllim kimi faydalanmağa imkan verdi. Onunla yanaşı, Azərbaycanın ən yaxşılarından sayılan Əliyar Ağayev bu illər ərzində yerində saydı, UEFA tərəfindən “unuduldu”. Orxan Məmmədov, Mübariz Haşımov kimilər də sevimli peşələrindən təxminən eyni səbəblər üzündən uzaq düşdülər.

Stuxlikin hakimliyimizə vurduğu zərbələrin sayı-hesabı yoxdu. Nə yaxşı ki, bütün bunlar artıq keçmişdə qalıb. Ona görə də bu xoşagəlməz keçmişi bir an öncə unutmalı, yalnız irəli baxmalıyıq. Tofiq Bəhramov kimi əfsanəvi şəxsiyyətin adını urvatsız edilmiş mükafatlarla yox, Azərbaycanın hakimlik məktəbini inkişaf etdirməklə ucalda bilərik. Dünyanın yaşıl meydanlarında azərbaycanlı hakimlər söz sahibi olduqca, onların fitinin səsi eşidildikcə, Tofiq Bəhramovun da ruhu şad olacaq. Ümid edək ki, həmin günlər çox da uzaqda deyil.

AMAL