''Zəlzələ zamanı yatmışdım. Oyandığımda hələ də nə baş verdiyini tam anlamırdım. Otağımın qapısını aça bilmədim. Çünki qapının önündə beton qırılıb sallanırdı. Bir ara ikinci mərtəbədən aşağı tullanmaq barədə düşündüm. Sonra bir təhər resepşna, ordan da hovuza tərəf qaçdım. Məşqçi məndən vəziyyətimin qaydasında olub-olmadığını soruşdu. Heç nə cavab verə bilmədim. Çünki dilim söz tutmurdu. Bu hadisədən sonra psixoloji problemlərim yarandı. Tək olan kimi zəlzələ gözümün önündən keçməyə başlayırdı. Adi bir maşın və ya təyyarə səsi eşidən kimi elə bilirdim, hər şey yenidən baş verəcək. İstanbula qayıtdıqdan sonra ''Beşiktaş''ın psixoloqu ilə söhbət etdim. Həyat yoldaşıma, bacıma və komanda yoldaşlarıma bütün bu yaşadıqlarımı danışdıqdan sonra bir qədər rahatladım. Hamımız oyunun təxirə salınacağını düşünürdük. Amma belə olmadı. Deyəsən bəziləri bizim də insan olduğumuzu unudur''.