La Liqanın 29-cu turunun “Atletiko” – “Barselona” oyunu ilə bağlı icmalı təqdim etmişdik. Ancaq bu oyuna ətraflı toxunmağa dəyər.

Bu mövsüm çempionluq uğrunda mübarizənin bu iki komanda ilə yanaşı, “Real” arasında da getdiyi bəllidi. Yəni mövsümün sonunda çempionluq ya Madrid nəhənglərindən birinə qismət olacaq, ya da “Barselona”ya. Söhbət həm də məşqçilərin, daha doğrusu, onların ideyalarının mübarizəsindən gedir. Dieqo Simeone – Karlo Ançelotti rəqabəti artıq çoxillik tarixə malikdi, onların mübarizəsində elə detallar var ki, ayrı-ayrı oyunların taleyini həll edib. Hans-Diter Flikin İspaniyaya gəlişi isə “Barselona”nı qeyri-adi dərəcədə baxımlı və məhsuldar komandaya çevirib. Kataloniyalıların bəzi məqamlarda hətta ehtiyatsızlıq kimi görünən maksimal şaquli futbolu, həmçinin ofsayd tələlərinin zənciri İspaniya liqası üçün özünəməxsus yenilikdi.

Zəngin təcrübəyə malik Ançelotti hələ də yeni “Barselona” ilə necə hesablaşacağını müəyyənləşdirməyib. Ən azı iki “el klasiko”dan sonra formalaşan təəssürat belədi. Sentyabrda “Santyaqo Bernabeu”da keçirilən çempionat oyununu və İspaniya Superkubokunun yanvardakı finalını nəzərdə tuturuq. İki oyunun nəticəsinə (9:2) görə qeydə alınan əzici üstünlük “Real”ı tikə-parça etmək idi. Flik də öz növbəsində Simeone ilə qarşıdurmanın 3-cü pərdəsinə qədər “Atletiko” ilə necə oynamalı olduğunu bilmirdi. Alman mütəxəssisin Simeone ilə ilk duelinin taleyini 6-cı uzatma dəqiqəsində Sörlot həll edəndə (Barselona – Atletiko 1:2) bunu bəlkə də təsadüf kimi qiymətləndirmək olardı. Kubokun ilk yarımfinal oyununun sonluğu “hindular”ın ifasında daha parlaq alındı. 4:2 4:4-ə çevrildi, Sörlot (yenə də 90-cı dəqiqədən sonra!) “Barsa”nı bu dəfə də qələbəyə həsrət qoydu.

Fevralın 25-də Kataloniya paytaxtında qeydə alınan “qol yağışı”nın təəssüratını azarkeşlər unutmamışdı. Amma azarkeşlərin marağı öz yerində, əsas odu ki, məşqçilər səhvlərindən nəticə çıxarmışdılar. Flik oyun ərəfəsində həmkarı ilə eyni fikri bölüşmüşdü:

Ümumiyyətlə, heç bir anarxiyadan söhbət gedə bilməzdi. Baxmayaraq ki, debütdə kubok epopeyasının mümkün davamı ilə bağlı əlamət gördük. Cinahda izləyicilərindən xilas olan Yamal, adətən, qol vurduğu mövqedən topu qapının uzaq küncünə yönəldə bilmədi. Növbəti diqqətçəkən məqam fasilə ərəfəsində yaşandı – Levandovskinin zərbəsindən sonra top tirə dəydi. Ofsayda və Oblakın xilaskar toxunuşuna görə bu epizod birmənalı alınmadı. Ancaq epizod tezliklə unuduldu, ona görə ki, “Atletiko” cavabında hesabı açdı.
Praqmatik “Atletiko”nun ilk qolu şans əsəri idi. Hücum Oblakın ifasında sərbəst zərbə ilə başladı. Qapıçı ilk ötürməni verdi, kombinasiya cəmi 5 ötürmədən ibarət oldu. Reynildo cinahda hava mübarizəsini uddu, Qrizmann topu soldan cərimə meydançasına göndərdi, orda isə Simeone Alvaresin zərbə vurmasına şərait yaratdı. Sadəlik və dahilik bir arada! Qrizmann kubok oyununda da bir neçə dəfə eyni varianta əl atmışdı. Bu halda isə fransalı ulduzun qoldakı rolu anın vacibliyinə uyğun gəldi – o, La Liqada 520-ci oyununu keçirirdi! İndi Antuan Lionel Messi ilə birgə əcnəbilərin bu liqa üçün rekordunu bölüşür.

“Atletiko” minimal üstünlüyü uzun müddət nümunəvi şəkildə qorudu. Hətta nümunəvi də yox, ideal şəkildə! 70-ci dəqiqədən, yəni Qallaherin zərbə mövqeyinə çıxardığı Sörlot 2-ci qolu vurandan sonra isə artıq futbol şahmatında Flikdən üstün görünən Simeonenin dahiliyi haqda ən yüksək tonda danışmağa başlamaq olardı. Ancaq futbol riyaziyyat deyil, onun gözəlliyi də bundadı. Çünki final fitindən sonra artıq hər kəs oyunun axarını inanılmaz şəkildə dəyişən “Barselona”nın ünvanına tərif epitetləri yağdırırdı. Yəqin ki, taktika həvəskarları uzun müddət başverənlərin izahını tapmağa, Flikin qeyri-standart gedişlərini, orijinal yerdəyişmələrini müəyyənləşdirməyə çalışacaq. Ancaq indi bunların vaxtı deyil.

Sadəcə, futbolun və konkret “Barselona”nın hansı emosiyalar bəxş edə biləcəyini düşünün, bundan ləzzət alın. “Barsa” ən yaxşı deyildi, “Barsa”nın bəxti yanında deyildu (hakim “Atletiko”nun 2-ci qolundan əvvəl De Paulun əllə oynadığını görmədi). Ancaq məhz bu komanda qələbəni daha çox istədi və qazandı. Geridönüşün əsasını qoyan, Levanvovskinin qolunu təşkil edən mərkəz müdafiəçisi İnyiqo Martinesin arzusu aşıb-daşırdı. Oyunboyu az qala gözdən itən, ancaq Ferran Torresin ilk qolunda ona ideal ötürmə verən, 2-ci qolunda pressinq edən Rafinyaya nə deyəsən?! Ya da hər şeyi daha gözəl etmək arzusu ilə fəndlərlə Qallaherin başını gicəlləndirən Yamala?

İndi bunların heç bir fərqi yoxdu! Möhtəşəm oyun idi. Bu mövsüm “Atletiko” ilə “Barselona” arasındakı matçlar emosiya baxımından həm “el klasiko”nu, həm də Madrid derbilərini kölgədə qoyub. İrəlidə isə bizi kubokun yarımfinal mərhələsinin cavab görüşü də gözləyir. Ancaq həmin oyuna vaxt var. Hələ ki “Barsa” beynəlxalq fasiləyə lider kimi yollanıb. Flikin komandası ötən bazar bəlkə də bir oyunun yox, bütövlükdə çempionluq uğrunda yarışın axarını dəyişdi. Hərçənd hələ çempionluq yarışından danışmaq axmaqlıq kimi də görünə bilər. Ən azı ona görə ki, La Liqanın cari mövsümü bizi bundan sonra sonra da təəccübləndirə bilər. Bu da bir gerçəkdi ki, “Barsa” 2025-də məğlubedilməzdi!