O qədər çox vaxt keçməyib - nə Toral Bayramovun "ilin ən yaxşı futbolçusu" seçilməsindən, nə də "Futbol+"in səhifələrində ona tərif yağdırıb legioner həyatı yaşamağa çağırmağımdan. Qısa müddət ərzində dövran dəyişdi, kəsər döndü, sap döndü, gün gəldi, hesab döndü. Toral davranışıyla futbol ictimaiyyətinin əksər nümayəndələrini qəzəbləndirdi. Həmkarım Xanoğlan İmanovun "biabırçı oyunlar, biabırçı nəticələr sizi yormur?" sualına əvvəl üz turşutdu, qaşını qaldırdı, gözünü aşağı saldı, sonra dodaqlarını isladıb dedi ki, bu suala cavab verməyəcəm.

Bu hadisəni əks etdirən video yayılandan sonra hamı birağızdan Toralı tənqid etməyə başladı. Elə bizi də. Bəli-bəli, sosial şəbəkə hesablarımızın mesaj və rəy bölməsində fikirlərini bölüşən azarkeşlərin əksəriyyəti bu ittihamla çıxış etdi: "Toral Bayramovu "ilin ən yaxşı futbolçusu" kimi bizə sırımısız". Düzdü, yetərincə kobud ifadədi, amma stajlı oxucularımız bilir ki, bu nominasiya üzrə qalib, sadəcə, bizim yox, futbol ictimaiyyətinin bütün təbəqələrini təmsil edən nümayəndələr tərəfindən seçilir. Toral bütün rəqiblərindən daha çox xal topladı və insafən, 2024-cü ildə sərgilədiyi performansa görə azı ikinci yerə layiq idi. Təəssüf ki, ölkəmizdə nəinki futbolçuların, klubların belə "prime" dövrü qısa çəkir. Yuxarı pillələrdə olanlar burda möhkəmlənə bilmir ki bilmir. Həmişə nəsə çatışmır. Toralın səhvi isə üzr istəməmək oldu.

Məsələn, futbolçuları fərdi şəkildə qiymətləndirəsi olsaq, Belarusla matçın ən zəifi Mərt Çəlik idi. Amma o, "özür diliyoruz" sözləriylə azarkeşlərin "mərhəmət siminə toxundu” və "günahını yudu". İş orasındadı ki, bizim nə Çəlikin "özür diliyoruz"una ehtiyacımız var, nə Bədavi Hüseynov, Aleksey İsayev, Şahruddin Məhəmmədəliyev kimi futbolçuların "извините"sinə, nə də Fernando Santuşun "desculpe"sinə. Gözümüzü yerli gənclərə dikmişik ki, onlar da meydanda qaçmaq əvəzinə qarşımızdan qaçır...

KƏNAN BAHADIR