“Mauronun da, mənim də pula hərisliyimiz azalıb. Əvvəlki qədər acgöz deyilik. Mauro bu yay ona indikindən qat-qat çox maaş verməyə razı olan kluba gedə bilərdi. Amma İstanbulda qalmağa qərar verdik. Burda özümüzü əla hiss edirik. İnsanlar Mauronun meneceri olmaqla onun karyerasını məhv etdiyimi söyləyirlər? Qazancı yetərincə yüksəkdi. Əvvəl Parisdə yaşadıq, indi də İstanbulda yaşayırıq. İkisi də bir-birindən gözəl şəhərdi. İndi deyin görüm, mənə karyeranı məhv edən insan gözüylə baxmaq olarmı? Mauro ilə indiyə qədər heç vaxt ayrılmamışıq. Aramızda da heç bir xəyanət olmayıb. Hətta əlimdə olsa, bundan sonra onunla daha min dəfə evlənərəm. Karyerasını bitirəndən sonra Milanın yaxınlığında yerləşən evimizdə yaşayacağıq.

Xəstəliyimlə bağlı testin nəticəsi hələ çıxmamış artıq bütün ölkə bundan xəbər tutmuşdu. Uşaqların da xəbəri oldu. Telefonumda bununla bağlı indiyə qədər də ürəkləri parçalayan bir səsli mesaj var. Mauro xəbər tutanda futbolla vidalaşmaq istədi. Anam 3 ay bizdə qaldı. Övladlarımdan biri bacım Zairaya zəng vuraraq “bizə düzünü deyin, anam ölür, amma bizə heç nə demirlər” dedi. Həyatda pis insanlar da var. Onlar onsuz da dəyişməyəcək. Argentina mətbuatı bu çətin dönəmdə bizə qarşı çox pis davrandı. Uşaqlarıma güclü olmağı öyrədirəm. Xəstəliyim barədə çox söz-söhbət olduğunu bilirəm. Amma bunu mən qəsdən ortaya atmamışam. Heç vaxt belə etmərəm. Çünki mən anayam və həyatda yalanların bumeranq kimi geri döndüyünü bilirəm. Problem ondadı ki, insanların fikrincə, xəstə yataqda olmalıdı. Yataqda və ya xəstəxanada deyilsə, deməli, özünü yaxşı hiss edir. Amma nələr çəkdiyimi, hansı dərmanlar atdığımı, hansı qorxu ilə yaşadığımı heç kim bilmir. Əsas həkimim Pavlovskidi. Mənlə tez-tez maraqlanır. Nə etməli və nə etməməli olduğumu deyir. Hələ ki çabalaya, mübarizə apara, yüngül məşqlər edə bilirəm. Övladlarıma mesaj vermək istəyirəm. Cəsarətli olduğumu, evə kilitlənmədiyimi görürlər. Ümid edirəm ki, analarının məğlubedilməz olduğunu anlayacaqlar”.