“Onun haqqında danışmaq mənə çox xoşdu. Enində-sonunda biz hamımız “Sevilya” azarkeşi kimi doğulmuşuq. Ancaq babamla bağlı son xatirəm heç də yaxşı deyil: o, “Ramon Sançes Pisxuan” stadionunu tərk edəndə adamların nəvəsini necə fitə basdığını gördü. Aydın məsələdi ki, qərar verərkən həmin məqamı da nəzərə aldım. Biz bunu haqq etməmişdik. Nə ailə, nə də azarkeş kimi... Bizi incitdilər və cəzalandırdılar. Bəzən elə vəziyyətə çatırsan ki, çoxlu təklif alırsan. Bu haqda danışmağı xoşlamıram. Parisdə - Sevilyadan və Madriddən uzaqda qalmaq şansım var idi. PSJ-də daha iki il qala bilərdim, ancaq bu imkandan yararlanmadım. Həmişə ürəyimin səsinə qulaq asmışam, pulun yox. Məhz buna görə Səudiyyə Ərəbistanına və ABŞ liqasına yollanmadım. Məhz buna görə son dəqiqələrə qədər gözlədim ki, “Sevilya” ilə müqavilə bağlayım. Bəzən heç də hər şey öz-özünə baş vermir, mən enerjiyə inanıram. Bura dönmək mənim üçün arzu idi. İndi münasib vaxtdı. Kluba çətin anlarında yardım edə bilərəm. İqtisadi məsələ isə danışıqlarda problem olmadı. 5 saniyə ərzində dil tapdıq. Həyatda elə şeylər var ki, onları pulla almaq olmaz. Ürəyim məndən evə dönməyi istəyirdi. “Sevilya”ya borcum var idi. Mümkün qədər tez həmin borcun altından çıxmaq istəyirdim. Həmçinin Puerta, Reyes, mənə hərəkət verən adamlar qarşısında borcluydum. Əsas fiqur olmaq istəyirəm və uzağa getməyə ehtiyac görmürəm. Düşünürəm ki, indi doğru zamandı. “Sevilya” həmişə qəlbimin komandası olub. Keçmişdə olan keçmişdə qalmalıdı. “Sevilya”dan bağışlanmağı xahiş etdim. Mən çox ehtiraslı adamam və həmişə bunu çəkinmədən demişəm. Biz bir ailəyik, eyni loqonun şərəfini qoruyuruq. “Real”ın oyunçusu kimi “Ramon Sançes Pisxuan”da fitə basılmağıma baxmayaraq, “Sevilya”nın himnini dinləyəndə tüklərim həmişə biz-biz olub”.