“İspaniya Avropa çempionudu! 2023-ün martında az qala dağıldığı deyilən (martın 28-də Şotlandiyadan alınan 0:2 hesablı məğlubiyyət nəzərdə tutulur – red.) De la Fuentenin komandası İspaniyaya 4-cü qitə çempionluğunu bağışladı. Heç kimin bu qədər qələbəsi yoxdu. Bu komanda bütün qitəyə yuxarıdan aşağı baxır. 12 il sonra futbol evinə qayıtdı. İngiltərəyə yox, İspaniyaya. İspaniya komandası üçün Almaniyada cəlbedici ay idi. Komanda turnirə qatılanda ona heç kim bel bağlamırdı, xüsusən də İspaniyada. Ancaq vətənə böyük qənimətlə döndülər”.

“Bu tarixdi. Berlin finalında İngiltərə üzərindəki qələbədən sonra İspaniya 4 dəfə Avropa çempionluğunu qazanan ilk komandadı. Luis de la Fuentenin komandası son dəqiqəyə qədər davam edən dueldən qalib ayrıldı. “Qırmızı qəzəb” bu çempionluğu haqq etməklə futbolda yeni eraya başlayır. Yığma meydana qorxusuz, adi bir oyun imiş kimi çıxdı. Lap əvvəldən aqressiv oynayan komanda topa nəzarət etdi və İngiltərə yığmasını meydanın özünə aid hissəsinə sıxışdırdı. Sautqeyt sxemi dəyişməklə təəccübləndirdi: 4 müdafiəçi, solda peyda olan Bellingem Karvaxala nəzarət etməyə çalışdı, Foden isə mərkəzdə oynadı. Rəqibin topa yiyələnməsi çətin idi. “Qırmızı qəzəb” yenidən Avropa çempionluğunu qazandı. İspaniya yığmasında Puyol, Vilya, Xavi və İnyestanı əvəz edən yeni “qızıl nəsil” yaranıb. Yeni era başlayır”.

“Hamı razıdı ki, ümumilikdə hər şey İngiltərənin planına uyğun gedirdi. İlk 60 dəqiqədə ehtiyatlı olun, oyunda qalın, dəyişiklik edin. Xaos yaradın və “Aston Villa”nın hiyləgər forvardını meydana buraxın. Bazar ertəsi evə uçuş, çərşənbə axşamı isə parad və cəngavərlik. Ancaq bu məqamda İspaniya qol vurur. Rəqib 2-ci hissəyə başladı, top ingilislərə çatana qədər onlar ötürmələrlə oynadı. Hələ də bu turnirdə öz qəhrəmanlığından xumarlanmanın təsiri altında olan İngiltərə əmin idi ki, ələ düşəcək yeganə böyük şansdan yararlanacaq. Oyunçular heç vaxt öz-özlüyündə düşünmədilər ki, bəs həmin şans ələ düşməsə necə olacaq? Kabus Harri Keyn Olii Uotkins ilə əvəzlənir. Bu plan deyil, ancaq panika, ehtiyatlılıq və ətalət deyil. Həmin anda İngiltərəyə lazım olan defibrillyasiyadı. Maynunu Koul Palmer əvəz edir – bu elə məqamdı ki, İngiltərə qələbə qazanmalı olduğunu anlayır. Ancaq Oyarsabalın sona 4 dəqiqə qalmış müdafiəçilərin arxasından sıçraması oyunun taleyini həll edir.

İspan ehtiyat oyunçular meydana axışanda ingislərin əksəri qazonda əyləşmişdi – arzunun əllərindən necə uçun getdiyini hiss edirlər. İngilrərə bu uğuru istəyirdimi? Əlbəttə. Uğura inanırdımı? Demək olar ki, bəli. İngiltərə bu tuniri taran etmək və kubokla ayrılmaq istəyirdi. Onlar yenidən və yenidən qatarın artıq bağlanmaqda olan qapısını açdılar. Bəlkə də daha az qətiyyətli rəqiblə final oyununda bu kifayət edərdi. Bu uğursuzluqda tanış ssenari var: ümidlər və arzular var idi, dəqiq plan isə yox idi”.

“İngiltərə İspaniya ilə final oyununda qələbənin dadını yalnız qısa müddət hiss etdi. Ancaq bu, həm finaldan, həm də Avropa çempionatından sonra ədalətsizlik olardı. Onlar məyus, kədərdli, taleyi ilə barışmış halda dayanmışdılar, başqalarının necə alqışlandığına baxıtdılar. Yenidən. 2021-də “Uembli”də italyanları, 2024-də Berlində ispanları alqışlayırdılar. İngiltərənin edə biləcəyi yalnız qalibləri nəzakətlə alqışlamaqdı. Təmiz praqmatizm Sautqeytə hamının gözündə bəraət qazandırırdı - axı, o finalda idi. Əlbəttə, o, hər şeyi düzgün etmədi, ancaq oyunla bağlı dəqiq təsəvvür olmayanda vəziyyət çətinləşir. İngiltərənin finalda qalib gəlməməsi ayıb deyil. Axı İspaniya daha yaxşı təsir bağışladı. Ancaq “üç şir”in belə resurslarla nail olduğu nəticə məyusluq doğurur. Sakit ingilis fanatlar da Berlin metrosunda məyus dayanmışdılar. Onlar hər yerdə özlərini tənha hiss edirdilər”.