“Əziz ailəm “Sabah”, kaş hər şey başqa cür olaydı. Amma həyat bəzən belə gətirir. Sağollaşmaq həmişə çətindir və vidalaşma tərzim təsəvvür etdiyim kimi deyildi.

Komanda yoldaşlarım və sevimli “Sabah” ailəsi qarşısında vidalaşmaq istəyim rədd edildi. Bəzi insanlar mənə dedilər ki, iki il meydanda qan-tər axıtdıqdan sonra bu hərəkətim xoş qarşılanmadı. Həmin iki insana qarşı “döyüşmək” hədəfində deyiləm, siz buna layiq deyilsiniz.

Məni günahkar göstərmək, paltardəyişmə otaqlarından və dəhlizdən heç vaxt klubda olmamışam kimi şəkillərimi çıxarmaq böyük zəifliyin göstəricisidi. Medalın hər zaman iki üzü olur. Heç vaxt hekayəmi izah edə bilmədim, çünki bunu etmək şansım belə olmadı.

"Sənə pislik edənə müqavimət göstərmə, kimsə sağ yanağına sillə vursa, o biri üzünü də çevir. Kimsə köynəyini almaq üçün səni məhkəməyə vermək istəyirsə, paltonu da ona ver. Mənə verdiyiniz şansa görə yenə də hər birinizə təşəkkür edirəm. Mən beləyəm, bu cür yetişdirildim".

"Azərbaycan mənim ikinci vətənimdiaa, belə də qalacaq. Sizin üçün çox darıxacağam. Çünki heç vaxt unuda bilməyəcəyim bir ailə bəxş etdiniz. Bu, indiyə qədər keçirdiyim ən yaxşı iki ilim idi. İnanılmaz komanda yoldaşlarım, mənə sonsuz etimad göstərən məşqçilər, klub işçiləri, media komandası var idi. Orada ən yaxşı şəkildə çıxış edə bildim.

Ölkədə dostlar qazandım, səmimi qarşılandım. Həm futbolda, həm də şəxsi həyatda heç vaxt gözləmədiyim bir şəxsiyyətə çevrildim. Hər birinizə təşəkkür edirəm, siz klubu yaradan insanlarsınız.

Bu sözləri qəlbimin dərinliklərindən yazıram. Sizdən gördüyüm sevgi sözlə ifadə edilə bilməz. “Sabah” ömrümün sonuna qədər ürəyimdə yer tutacaq. İnşallah, yenidən görüşərik Heç vaxt “heç vaxt” demə! Sizi sevirəm”.