“Qalatasaray”la oyun ilk dəqiqələrdən bizim üçün uğursuz keçdi. Baş məşqçi gözü ilə oyunu təhlil etsəz, görərsiz ki, 0:7-lik oyun deyildi. Amma “Qalatasaray” hər təhlükəli hücumunu qola çevirdi. Futbolçu həyatımı da nəzər alsaq, bütövlükdə karyeramın ən çətin və üzücü günü oldu. Ondan sonra 2-3 gün fərqli duyğular yaşadım və özümə gələ bilmədim. Amma futbolda heç kim bundan “sığortalanmayıb”. Bu işə başlayanda belə durumların olacağını nəzər almışdım. Bu psixoloji zərbədən sonra özümüzə gələ bildik. Növbəti matçlarda önəmli işlərə imza atdıq. Acun Ilıcalı ən yaxın dostlarımdan biridi. Mənim üçün böyük qardaş kimidi. Aramızda bəzən zarafatlar olur. Amma “Hall Siti”nin başına keçəcəyimlə bağlı ortada ciddi heç nə yoxdu. Zatən komandanın başında gənc, dinamik, oranın ənənələrini bilən bir məşqçi var. İnşallah, premyer-liqaya vəsiqə qazanarlar. O zaman təklif gəlsə, düşünə bilərəm. “Fənərbaxça”nı çalışdırdığım dönəmdə “Sivasspor”la oyuna qədər olan həftələrdə çox yaxşı performans sərgiləmişdik. Amma sona bir tur qalmış evdə “Sivasspor”la oyundakı məğlubiyyət həm məni, həm də camiəni çox üzdü. Sanki həmin gün qələbə üçün lazımi dərəcədə istəkli deyildik. Bəlkə də mənim də günahım var idi. Oyunçuları düzgün hazırlaşdıra bilməmişdim. Amma ordan ayrılarkən fanatlarımıza söz verdim. Allah nəsib etsə, bir gün “Fənərbaçxa”nı çempion etmək istəyirəm. Ən böyük arzum məhz budu. “Fənərbaxça”da artıq səbirsizlik zirvə nöqtəsinə çatıb. Həm də camiə lazımi məqamlarda birləşməyi bacarmır. “Qalatasaray” və “Beşiktaş”da belə deyil. Orda sabiq başqanlar bir-biri ilə danışmasalar belə, müxtəlif tədbirlərdə yanaşı otura bilirlər. Futbolçu kimi oynadığım dönəmdə bu, “Fənərbaxça”da da var idi. Amma son illərdə yoxdu. Hazırda mənə görə Türkiyənin ən istedadlı oyunçuları Arda Gülər, İrfan Can Kahveci və Abdulkadir Ömürdü”.