Bir neçə həftə əvvəl planşeti qırmaqla gündəmə gələn Qurban Qurbanov indi də “Sabah”la matçdan sonra çempion olan komandasının üzvlərini təbrik edərkən Bəhlul Mustafazadənin əlini sıxmamaqla müzakirələrə yol açdı.

Əslində bu məsələ ilə bağlı hər şey aydındı. “Qarabağ”ın mətbuat xidmətinin rəhbəri Anar Hacıyev bildirib ki, baş məşqçi oyundan sonra bəzi klub əməkdaşlarını və futbolçuları təbrik etdiyi üçün növbəti dəfə bunu təkrarlamağa ehtiyac duymayıb. İstənilən halda, buna inanmaqdan başqa çarə yoxdu. Kim əksini sübut edə bilər?! Bir halda ki, futbolçunun atası Ələmdar Mustafayev də hansısa anlaşmazlığın olmadığını bildirir. Yaxşı, bu məqamlara əsaslanıb hansısa problemdən söhbət getmədiyiylə razılaşırıq. Amma hər şey bununla bitmir.

Qurban Qurbanov hadisələrin axarının lentə alındığını və yayınlanacağını bilirdi. Belə qəribə davranışın arxasında nəsə axtarılacağını təxmin etmək çətin deyildi. Daim diqqət mərkəzində olan klubda çalışdığından da agahdı, özünün yetərincə tanınmış mütəxəssis olduğundan da. Bütün bunlara əsasən, duruma daha həssas yanaşa, tarixində 12-ci dəfə, ardıcıl 4-cü dəfə çempion olan kollektivin həmin gün belə mövzuyla yox, məhz uğurlarıyla gündəmdə qalmasını təmin edə bilərdi. Amma etmədi. Bəhlulun performansından, xarakterindən narazı qalmasıyla bağlı iddiaların yayıldığı vaxtda belə davranışa yol verməklə odun üstünə benzin tökdü.

Yəni buna imkan verməmək olmazdı? 4 ildi “köhlən atlar”ın şərəfini qoruyan, istər avrokuboklarda, istərsə də premyer-liqa matçlarında qazanılan uğurlarda böyük pay sahibi olan futbolçunun adını belə xoşagəlməz məsələdə hallandırmaq nəyə lazım idi, Qurban bəy?

Bəlkə də mərhum şairimiz Bəxtiyar Vahabzadə bu sözləri boşuna bir-birinə calamayıb:

“Söylə, illərdən bəri
Qəlbimizin bir duyub
bir vurduğu illəri,
Axı, nə tez unutdun?
Qayğılı anlarımız, qayğısız anlarımız
Bir salama dəymədi?
Sən neylədin, bir düşün!”

KƏNAN BAHADIR