İordaniya ilə oyunu böyük məyusluq içində izlədim.

Bəlkə də ilk dəfə ekran önündə bu qədər darıxdım, bezdim yoruldum, yığmanın tənhalığı içində öz tənhalığımı da gördüm…

Ölkənin əsas komandasının oyununu gözdən-könüldən uzaq Mərdəkana salmaq, futbolçuları 900-1000 azarkeş önündə qaçmağa, ustalığını göstərmək avantüradı. İzaholunmaz və heç bir məntiqi olmayan avantüra! Yığma daim göz önündə, vitrində olmalı, oyunun paytaxtda və ya başqa şəhərdə keçirilməsindən asılı olmayaraq, çoxlu azarkeş önündə oynamalı, ən azı buna görə məsuliyyətini və cavahdehliyini, öhdəliklərini hiss etməlidi. Bir ölkənin əsas komandasını Mərdəkana “sürgün etmək” həm də onu toplumdan ayırmaq, həssas cənub mentallığında genetic kod rolunu oynayan bağları söküb atmaq və bəribaşdan uğursuzluğun əsaslarını hazırlamaqdı!

Bu lirik-sentimental ricətdən sonra srağagünkü oyununun məzmunu ilə bağlı danışmaq istəyirəm. Çox təəssüf ki, De Byazi komandaya lazımi motivasiyanı verə, Belçikalı ilə oyunun davamını gətirə bilmədi. Əlbəttə, bunun oyunların statusundan doğan məntiqi izahı var. Ancaq əsas səbəb budu? Məncə, yox. Baş məşqçi cari seçmə mərhələdən sonra yığmadan ayrılacağını bilir, indi özü də, futbolçular da ayrılıq ab-havasına girib. Nə italiyalı mütəxəssis hansısa yenilik göstərməyə can atır, nə də futbolçular buna ehtiyac duyurlar.

Lidersizlik məqamını dönə-dönə vurğulamışıq. Emin Mahmudov canlara dəyən oğlan və futbolçudu, fəqət çətin anlarda komandanı çiynində daşıyan, Rəşad Sadıqov kimi Miçelin meydanda butsunu bağlayan və ya səhv edən oyundaşına irad tutmağı bacaran lider deyil. Azərbyaycan kimi futbolçuların ustalıq səviyyəsi aşağı olan yığmalarda artıq başqa keyfiyyətlər – mübarizə əzmi, iradə, xarakter və s. önə çıxmalıdı ki, bunlar da ilk növbədə komandanın liderində olmalıdı. Emin Mahmudov bu rola uyğun gəlirmi? Başqa bir sualım da var: Ramil Şeydayevin yoxluğu niyə bu qədər çılpaq şəkildə hiss olundu? Niyə bir başqası onun kimi üstün keyfiyyətlər, fədakarlıq göstərmədi? Başqa bir sual: Belçika ilə oyunun qəhrəmanlarından olan Bəhlul Mustafazadə niyə bu dəfə uşaqcasına səhvə yol verdi? Və ya 4-cü sual: öz meydanında İordaniya ilə qarşılaşan komandanın çalışdırıcısı niyə yaradıcı Emin Mahmudovu dağıdıcı Rahil Məmmədovla əvəzlədi? Hesabı qorumaq üçünmü?

Təbii ki, De Byazinin oyunsonrası açıqlamalarını oxumuşam. Orda komandanın “şəkil dəyişikliyi” ilə bağlı heç bir məntiqli izah yoxdu. Belçika ilə oyunun yorğunluğunu, qazonun keyfiyyətini əsas gətirməkdən tutmuş heyətdəki müdafiəçilərin yaşını qabartmasına qədər. “Müdafiəçilər 97-98-ci il təvəllüdlüdü” deməyin mənası nədi ki? Həmin ildə doğulanların artıq 25-26 yaşı var. Məgər bu yaşda futbol oynamırlar?

Son vaxtlar ölkədə yığmaya cəlb olunan futbolçuların keyfiyyətin artması yönündə mülahizələr səslənir. Əlbəttə, bu fikrin yaşamaq haqqı var. Anton Krivotsyuk, Renat Dadaşov və Mahir Emreli legioner həyatı yaşayırdısa, bu yay Musa Qurbanlı, Coşqun Diniyev, Ramil Şeydayev və Şahruddin Məhəmmədəliyev də onlara qoşuldu. İndi De Byazinin sərəncamında yetərincə səviyyəli heyət, müxtəlif taktiki sxemləri sınamaq imkanı var. Amma bu seçmə mərhələ də boşa verilib. Formal baxımdam irəlidə 4 oyun, deməli, potensial 12 xal var. Təəssüf ki, bunun heç yarısını qazanacağımızla bağlı da inam yoxdu. De Byazi ilə futbol ictimaiyyəti arasında bağlar qopmuş kimi görünür. Artıq əksəriyyət bu məşqçi ilə yola davam etməyin mümkünsüzlüyünü anlayır. Ona görə ki, yerli-yersiz bəhanələrin qanadı altına sığınır, ona görə ki, mətbuat konfranları jurnalistlərə söz atmaq məclisinə çevrilib, ona görə ki, heç kim yığmanın gələcəyinə inanmır. Və nəhayət: yığmanı o qədər gözdən-nüfuzdan salıb ki, seçmə oyuna cəmi 4500, yoldaşlıq oyununa isə 1050 tamaşaçı gəlir. Bu artıq iflasdı – millətin yığmadan üz döndərməsinin ən parlaq sübutudu. Qətiyyən xoşagələn mənzərə deyil, amma belədi. De Byazi də, onu işə götürən AFFA da bu məqam üzərində ciddi şəkildə düşünməlidi. Yığma ətrafında nələrisə dəyişmək lazımdı. Amma nələri? Ehtiyac olsa, gələn sayların birində bu haqda da danışarıq.

HUŞƏNG