“Fikrimcə, rəsmi oyunlarla yoldaşlıq görüşlərini fərqləndirmək düz deyil. İstənilən halda, qələbə qələbədi. Həmçinin yoldaşlıq qarşılaşmalarında da futbolçuların sərgilədiyi oyun, assistləri, qol vurmaları onlarda özünəinam yaradır. Təbii ki, Belçika ilə matçda futbolçularımızda ruh yüksəkliyi, oyuna qoşulma, mübarizlik üstün idi. İordaniya ilə oyunda vəziyyət bir qədər fərqli oldu. Həmçinin baş məşqçi bəzi rotasiyalar etmişdi. Məsələn, bu dəfə Ramil Şeydayev kimi irəlidə qaçan, can qoyan futbolçu yox idi. Ümumi götürəndə yığmamızda inkişaf hiss olunur, amma çatışmazlıq da var. Orta sahə hələ arzulanan səviyyədə deyil. Canni De Byazi bu mövqedə eksperimental oyunçularla çıxdı. Belə ki, yarımmüdafiənin mərkəzində Coşqun – Emin - Aleksey “üçlüu”ünü gördük. Bu “üçlük” ilk dəfə birgə çıxış edirdi. Bu da, təbii ki, anlaşılmazlıqda özünü göstərdi. Əslinə qalsa, hər 3 oyunçu ayrılıqda yaxşı formadadı. Düzdü, Belçika ilə oyunda Coşqunun səhvi oldu. Amma belə götürəndə o, hazırda özünü inkişaf etdirir. İnanıram ki, Türkiyə 1-ci liqasında da özündən söz etdirəcək. Digər çatışmazlıq futbolçuların səhvlər etdikdə bir-birini “sığortalaya” bilməməsidi. Halbuki onlar ardıcıllıqla “sığotalanmağı” bacarmalıdı. Təbii ki, səhvsiz, xətasız futbolçu yoxdu. Amma səhvdən nəticə çıxarmağı və komanda yoldaşını “sığortalamağı” bacaramaq lazımdı. Düşünürəm ki, klublarımızda da bu sahədə iş aparılmalıdı. Mənə görə oyun planı nəticədən öncə gəlir. Futbol dahiləri yalan yerə deməyib ki, "oyun varsa, nəticə də gələcək". Odu ki, yuxarıda dediyim kimi, futbolçulara yoldaşlıq görüşü ilə rəsmi matçlara yanaşmada fərq qoymamaq da aşılanmalıdı. Hazıdda milliyə gənc oyunçular da cəlb olunub və bu gələcəyə nikbin baxmağa əsas verir".

"Gəlin, Belçika ilə İordaniya millilərini tərəzinin eyni gözünə qoymayaq. Təbii ki, birincilərlə oyun futbolçularda motivasiya, mübarizlik, xal qoparmaq istəyini alovlandırırdı. Elə Belçika yığmasının adı istər-istəməz rəqiblərə əlavə motivasiya verir. Odu ki, millimiz avropalılara qarşı daha yaxşı hazırlaşmış, ruh yüksəkliyi ilə çıxmışdı. Belə olmasaydı, meydanda daha böyük hesabla uduzardıq. Amma İordaniya yığması ilə matç heç bir əhəmiyət daşımırdı. Qələbə, sadəcə, reytinq xalı qazanmaq üçün idi. Odu ki, Belçikanın adı motivasya idisə, İordaniya, sadəcə, formallıq idi. Oyun planında zəifliyin başqa səbəbi birbaşa baş məşqçi amiliylə bağldı. Hazırkı futbolçularımızla daha da irəli getmək olar. Amma italiyalı bunu bacarmır. Çox güman, millimizdə yerli baş məşqçi olsaydı, hər dəfə ən azı Belçikaya qarşı sərgilədiyimiz oyun olar, daha çox xal yığardıq. Təbii ki, Avstriya və İsveçi səfərdə udmağı nəzərdə tutmuram. Amma bu qədər qollar buraxmaqla qrupun dibində olmayacaqdıq".

"Yığmanın ifasında iki fərqli oyun izlədik. Belçika ilə matç daha vacib hesab olunurdu. Həmin gün pis təsir bağışlamadıq. Oyunçularımız bir daha potensiallarının yüksək olduğunu göstərdilər. Məğlub olsaq da, millimiz xarakter göstərdi, sona qədər döyüşdülər. Amma İordaniya ilə görüşdə darıxdırıcılıq və zəif motivasiya gördük. Adətən, rəsmi oyunda məğlub olan komandanı yoldaşlıq görüşünə kökləmək çətin olur. Nəzərə alaq ki, yığmamız Belçika ilə oyunda çox güc sərf etdi. İordaniya qarşısına yorğun çıxmışdıq. Ona görə də rəqib daha baxımlı oyun sərgilədi. Zəif çıxış etsək də, qələbə qazandıq. Təbii ki, nəticə oyuna görə olmadı. Ümumi götürəndə hər iki oyun sübut etdi ki, milimizə yeni nəfəs lazımdı".