Mehr salmışam, axı,
Heyran olmuşam, axı,
Qüdrət almışam, axı!
Şamaxı, ay Şamaxı!

Mənə elə gəlir ki, Ramiz Mustafayevin Fikrət Sadıqın sözlərinə bəstələdiyi bu mahnını “Keşlə”nin azərbaycanlı futbolçuları dəfələrlə dinləyib. Daha yolboyu zümzümə etmək imkanları da olacaq. Bakı ilə Şamaxı arasındakı 120 kilometrlik məsafədə baş qatmaq üçün hansısa məşğuliyyət tapmalıdılar, ya yox?!

Bəli, 1997-ci ildə Xəzər Universitetinin rektoru Hamlet İsaxanlının xeyir-duası ilə yaradılan klub “yolüstü” “İnter”, “Keşlə” adlarını daşıyandan sonra indi də “Şamaxı”ya çevrilib, paytaxtı tərk edir. Əlbəttə, bu ayrılıq cismani xarakter daşıyır, “Xəzər Universiteti”nin ruhu lap köhnə adı “Termist”, sonrakı adı “Şəfa” olan, UEFA-nın ayırdığı 4,5 milyon dolların sayəsində və mərhum Fuad Musayevin fədakarlığı hesabına tikilən arenanın üzərində daim dolaşacaq. Hələ mən onu demirəm ki, klubu 2004-də Hamlet bəydən alan, indi məhbus həyatı yaşayan Cahangir Hacıyev “İnter”in loqosuna saxta 2004-ü yazmaqla varislilk ənənələrinin ötürülməsi ilə bağlı bütün etik qaydaları pozmuşdu. Kim bilir, bəlkə Cahangir bəyin günahlarını yazan mələk sorğu-sual anında bu epizodu – haqsızlığı da ona xatırladacaq…

O dünya elə yerində qalsın, bu dünyaya – Rusiyanın Ukraynaya təcavüzü üzündən cəhənnəmə çevrilən dünyamıza qayıdaq. Əlbəttə, istənilən klub yerini və adını dəyişməkdə azaddı. UEFA-nın ən vacib tələblərini yerinə yetirəndən sonra hər kəsin önündə yaşıl işıq yanır. Burda prinsipial məqam Şamaxının bura köçən eyniadlı komanda sayəsində futbol ənənələrinin formalaşması perspektivi, bir də keçmiş “Şəfa”nın sonrakı taleyidi. Bolşeviklərin məşhur “inqilabları ixrac etmək” prinsipi var idi, ümid edirəm ki, futbolun Şamaxıya ixracını yerli camaat sevinclə qarşılayacaq, komandaya hər cür dəstək verəcək. Onsuz da “Keşlə” Zaur Axundovun əlinə keçəndən sonra təcrübə dovşanına bənzəyirdi; kollektivə adı çəkilən şəxsin, yoxsa baş məşqçinin rəhbərlik etdiyi mövzusunda zaman-zaman şübhələr dolaşıb, klub bəzi hallarda “oğru dünyası” prinsipləri ilə idarə olunub, heyət, adətən, əlacsızlıqdan bu komandanı seçən futbolçularla doldurulub. Bəlkə Şamaxıya köçəndən sonra vəziyyət dəyişəcək, bəlkə heyətdəki olan-qalan legionerlər də yol yorğunu olmamaq üçün Şamaxını görən kimi başını götürüb qaçacaq – indi bu variantların hansının gerçəkləşəcəyini demək çətindi. Amma ən azı bir həqiqət ortadadı ki, müstəqillik dönəmində fərqli eksperimentlərə məruz qalan “Şamaxı” bu “ənənə”yə sadiqdi, birinciliyi heç kimə verməyib!

Köhnə “Şəfa”nın, indiki “ASK Arena”nın gələcəyinin necə olacağı da maraqlıdı. Açığını deyəcəm:

“Bakı”nın köhnə bazası-stadionu kimi, burda da hündürmərtəbəli binalar ucadılsa, stadionun yeri kimlərinsə biznes ehtiraslarına qurban getsə, şəxsən mən əməllicə məyus olacam. Söhbət heç də Serbiya üzərindəki qələbənin, bir çox başqa oyunun qəlbimdə buraxdığı ilıq, xoş duyğuların ünvanının tarixə gömülməsinin yaratdığı mənəvi acıdan getmir. Mənim üçün bundan da maraqlı olan məqam şəhərin mərkəzinə yaxın yerdə tikilən daha bir stadionun təyinatının dəyişmək perspektividi. Babalı deyənlərin boynuna, belə iddialar var ki, “ASK Arena” artıq stadion kimi fəaliyyət göstərməyəcək, təyinatı və funksiyaları dəyişəcək. Şəhərin ən gözəl nöqtələrindən birində yerləşən “Spartak” stadionunun acı taleyini görənlərdən biri kimi bəlkə də “ASK Arena”nın tarixdən silinməsinə də təəccüblənməməliyik. Amma və yenə də amma… Paytaxtdakı bu qədər komanda fonunda ən gözəl idman qurğularından birini buldozerin qabağına vermək bağışlanmaz səhv olardı. Bax, onda Cahangir bəy məhbəs kamerasındakı yatağından hövlank qalxmasa belə, rəhmətlik Fuad Musayevin ruhu yüzdəyüz sızıldayacaq. Allah ölülərə rəhmət eləsin, dirilərə isə ağıl versin…

HUŞƏNG